(Verse 1) Die stof van jare lê so dik op my gemoed Elke ervaring 'n letsel, diep ingeboet Ek het die kronkels van die lewe leer verstaan Maar om wys te wees maak seer, hier in hierdie eensame land. (Chorus) Die stilte roep die echo's van 'n ver verlede Die onskuld wat verlore is, vir altyd geskede Die gewig van kennis druk my skouers krom en swaar Om wys te wees maak seer, 'n onsigbare, diepe naar. (Verse 2) Ek sien die maskers wat die mense dra elke dag Die leë beloftes wat so maklik van die tong afslag Ek hoor die onuitgesproke pyn in elke sug Om wys te wees maak seer, dit dring deur murg en been, so lugtig. (Chorus) Die stilte roep die echo's van 'n ver verlede Die onskuld wat verlore is, vir altyd geskede Die gewig van kennis druk my skouers krom en swaar Om wys te wees maak seer, 'n onsigbare, diepe naar. (Bridge) Soms verlang ek na die eenvoud van 'n kinderhart Waar die wêreld helder was, sonder 'n donker smart Maar die boom van kennis het sy vrugte aan my gegee Om wys te wees maak seer, en die smaak bly bitter, selfs in my tee. (Verse 3) Die nag is lank en vol van onbeantwoorde vrae Die heelal 'n raaisel, deur die eeue gedrae Ek soek na antwoorde in die sterre se koue lig Om wys te wees maak seer, en die waarheid bly 'n eindelose plig. (Chorus) Die stilte roep die echo's van 'n ver verlede Die onskuld wat verlore is, vir altyd geskede Die gewig van kennis druk my skouers krom en swaar Om wys te wees maak seer, 'n onsigbare, diepe naar. (Outro) Die weemoed van die wete, 'n konstante metgesel Ek dra die las van insig, 'n verhaal wat ek selde vertel Om wys te wees maak seer, tot die laaste asem se verlore eggo. Die pyn van wysheid, my enigste ware ego.