Elif Demir - Hüzünle Yanarım

Güneş doğar, yeni bir gün başlar yine, Yüzümde bir gülümseme, saklarım derinde. Güçlü dururum herkesin önünde, Kimse bilmez içimde kopan fırtınaları. Ama geceler uzun, yıldızlar şahidim, Yastığa düşen yaşlarla yeniden dirilirim. Sessizliğin içinde kaybolur sesim, Kalbimde saklı kalan o derin sızıyla. Gündüzlere inat, ayakta kalırım, Geceleri ise hüzünle yanarım. Bu ikili hayatımda, kaybolmuş gibi, Ayrılığın yükünü taşırım sessizce. Kalabalık sokaklarda yürürken yalnızım, Yüzlerdeki ifadeler yabancı artık bana. Hatıralar peşimde bir gölge gibi, Her adımda hissederim yokluğunun izini. Güneş battığında başlar gerçekler, Aynalarda görünen yorgun bir silüet. Söylenmemiş sözler düğüm olur boğazımda, Unutmak isterken hatırlarım daha da. Gündüzlere inat, ayakta kalırım, Geceleri ise hüzünle yanarım. Bu ikili hayatımda, kaybolmuş gibi, Ayrılığın yükünü taşırım sessizce. Belki bir gün geçer bu sancı, Yeniden doğar içimdeki o aydınlık. Ama bugün değil, bu gece değil, Şimdilik dostum sadece yalnızlık. Gündüzlere inat, ayakta kalırım, Geceleri ise hüzünle yanarım. Bu ikili hayatımda, kaybolmuş gibi, Ayrılığın yükünü taşırım sessizce.