I Voces avium sub caelo canunt, de montibus cadunt soni aquarum; fluctus magni parvique resonant, et mare sonitum numquam cessat. Audite, populi, quam mirum est hoc musicae naturae donum; libere modulatur omnia manus divina — quam veneranda! II Ver floribus vestem depingit, autumnus rubris frondibus ornat; aestas lunae sericum fundit, hiems nive candida terram vestit. Videte, populi, quam pulchrum est hoc textum naturae mirabile; tam arte perfecta contexitur ars divina — quam veneranda! III Montes atri in longinquo surgunt, rubor vespertinus caelum tingit; procul ad litora extenditur pinus viridis, harena candens. Videte, populi, sine simili hoc pictum naturae mirificum; nec penna humana exprimere potest vis divina — quam veneranda! IV Mane surgunt aulae nubium, vespere panditur arcus caeli; si caelum serenum contempleris, quasi tectum caeleste fulget. Aspicite, populi, quam rarum est hoc opus ingens structurae naturae; tam late magnum aedificavit opus divinum — quam venerandum!
0/500