
(Vers 1) Die haan kraai hard voor die eerste lig, Skink die boeretroos met 'n glimlag op die gesig. Die trekker se enjin gee 'n diep gedreun, Vandag staan ons vas, op geen mens geleun. Die stof waai hoog teen die blou lug op, Met stewige stewels en 'n vasbrander kop. (Koor) Stoor die sorge en vat die stuur, Die son brand warm, maar ons gees is vuur! Van die eerste dagbreek tot die aand se gloer, Hande in die grond—ja, nou gaan ons boer! Met die vee op die veld en die wind wat roer, Stof op die skoene, nou gaan ons boer! (Vers 2) Die mielies groei hoog en die beeste loop breed, Hier werk ons hard sodat elkeen weet. Geen droogte of storm breek die land se hart, Ons vind ons vreugde ver verby die smart. Ons bou aan die môre met ons eie twee hande, Op die mooiste plek in die ganse lande. (Koor) Stoor die sorge en vat die stuur, Die son brand warm, maar ons gees is vuur! Van die eerste dagbreek tot die aand se gloer, Hande in die grond—ja, nou gaan ons boer! Met die vee op die veld en die wind wat roer, Stof op die skoene, nou gaan ons boer! (Brug) As die son uiteindelik agter die koppie sak, En die hout in die braaivleisvuur so lekker knak, Haal ons die gitaar uit en klink 'n koue dop, Want die plaaslewe hou ons nooit ooit op! (Koor) Stoor die sorge en vat die stuur, Die son brand warm, maar ons gees is vuur! Van die eerste dagbreek tot die aand se gloer, Hande in die grond—ja, nou gaan ons boer! Met die vee op die veld en die wind wat roer, Stof op die skoene, nou gaan ons boer! (Outro) Sleutel in die knip, stof in die lug. Vat die stuur, my maat... Ja, nou gaan ons boer!

