
To historia o typie, który żył sobie nieźle, Ale coś mu nie pasowało - jakby był w klatce, Czuł się obco i nieswojo, przez głupotę i zawiść, Zaściankową mentalność i durną nienawiść. Liczy się kasa i znajomości - taki chory układ, Konsumpcja, pozerstwo i wyścig szczurów. Wszyscy patrzą z góry - udając, że nie patrzą, Naród z kijem w dupie i dziurą zamiast serca. Nie chciał być cwaniakiem, żeby móc tu przetrwać, Codziennie więcej stresu, za to mniej perspektyw. Czy na zachodzie Europy znajdzie jakiś sens? Czy tylko trawa rośnie lepiej tam, gdzie go nie ma? Aż pewnego dnia przestał wreszcie marzyć, Bo nabrał odwagi i się z Polski wylogował. Sam musiał się ogarnąć i w jeden dzień dorosnąć, Mieszkanie, żarcie, rachunki w obcym kraju, Robota sama się nie znajdzie, do drzwi nie zapuka, Mordo myślisz, że to kumasz - to myśl dalej, Bo nikt nie przyjdzie i gaci nie wypierze, A na frytkach żaden typek daleko nie zajedzie. On sobie poradził i rozpierała go duma, Zielona Wyspa okazała się trafnym wyborem, Postanowił żyć po swojemu i gonić marzenia, Zaczął zwiedzać świat, kolekcjonować wspomnienia, Kumpli miał tam więcej, niż kiedykolwiek, Znalazł kobietę, aby dzielić swoje szczęście, Proste życie bez spiny, życzliwi ludzie dookoła, Swoboda i normalność, których tak potrzebował. [Ref.] Nie wiesz jak to jest - tu się duszę, Dom tam gdzie serce - nie gdzie muszę. Nie wiesz jak to jest - tu się duszę, Marzenia mam swoje, nie twoje - nie muszę. Netflix odpalał, gdy nostalgia go dopadła, Polskie książki czytał, na koncertach się pojawiał, Pierogi na talerzu, pączki z dżemem w gębie, Opcji jest wiele, by pamiętać skąd pochodzisz, A dwie kultury można połączyć w jedną, Z dwóch tradycji wybrać co ci najbardziej leży. Czy ty byś tak umiał zacząć wszystko od nowa, W kraju zupełnie innym niż ten, który cię wychował? Kilka lat minęło, Polska już kolorowsza, Kreatywni ludzie, trudno się nudzić, Góry, lasy, jeziora na zawsze w jego sercu, Chociaż to wizyta z zegarkiem w ręku, nie wakacje. Tymczasem lekarz i dentysta szczerzą pyski, Rachunki będą wysokie, co emigrant myśli? Nieznajomi pieprzą, że typ siedzi na złotym kiblu, Mają go za zdrajcę, bo poszedł na łatwiznę. Polska jest piękna, ale wciąż podzielona, Piana z ryjów leci, nikt ci cześć nie powie, Eksperci od wszystkiego mają jad w żyłach, Janusze i Grażyny - zamknięci na cały świat. (Nie wiesz jak to jest...) Typek wraca do siebie, bo w sumie w Polsce był już obcym, I tak już nie ma domu tam, gdzie się wychował. Niektórzy kumple odchodzą szybciej niż przyszli, Jeden przyjechał na stałe, dla innego to był przystanek, Bo emigracja rządzi się swoimi smutnymi prawami, Życie w lepszym kraju to nie koniec z problemami. Typek nie musiał wyjeżdżać, ale chciał od nowa, Chociaż tej decyzji, emigracji - nigdy nie żałował, Zaakceptował wszystko, co szło za tym wyborem, Cieszył się swoim szczęściem, swoim własnym domem. Jednak dziadkowie coraz starsi, czy zdążysz się pożegnać? I rodzice tak daleko, tą walkę chyba też przegrasz? [Ref.] Nie wiesz jak to jest - tu się duszę, Dom tam gdzie serce - nie gdzie muszę. Nie wiesz jak to jest - tu się duszę, Marzenia mam swoje, nie twoje - nie muszę.

