நேரம் ஓடுது, நிம்மதி தேடுது நெஞ்சம் முழுவதும் சுமைகள் கூடுது கையில் போன் தான், உலகம் அதுல தான் கண்ணில் இல்லாததை தேடி போகிறோம், அருகில் இருப்பவரை மறந்துவிடுகிறோம் அம்மா கூப்பிட்டாலும் கேட்கவே இல்ல அப்பா பேசினாலும் புரியவே இல்ல சிரிப்பு கூட இப்போ பொய்யா மாறுது சின்ன குடும்பம் கூட தூரமா போகுது இது வாழ்க்கையா? இல்ல ஒரு நாடகமா? நாம் வாழ்கிறோமா? இல்ல ஓர் ஓட்டமா? உண்மை எங்கே? பொய் தான் நிறைய உள்ளம் கத்துது… யாருக்கும் கேட்கலையே இருபத்துநாலு மணி போன்ல வாழ்கிறோம் இருக்கிற உயிர்களை மறந்து போகிறோம் காதல் வேண்டாம், சுகம் மட்டும் போதும் கல்யாணம் என்றாலே பயந்து ஓடுறோம் மூத்தவர்கள் எல்லாம் சுமையா தோன்றுது வீட்டிலிருந்து இல்லங்களுக்கு அனுப்புறோம் பாசம் கெட்டது, மனித நேயம் செத்தே போச்சி பாசம் பணத்தோடே போச்சி மனித நேயம் செத்தே போச்சி… இது வாழ்க்கையா? இல்ல ஒரு நாடகமா? நாம் வாழ்கிறோமா? இல்ல ஓர் ஓட்டமா? உண்மை எங்கே? பொய் தான் நிறைய உள்ளம் கத்துது… யாருக்கும் கேட்கலையே சின்ன வயசுலே கெட்ட பாதை காட்டுது சுற்றும் உலகம் நஞ்சா மாறுது திருட்டு, கொலை, போதை அதிகம் தவறான வழியில் இளம் தலைமுறை போகுது தனிமை வந்து உள்ளம் உடைக்குது துயரம் வந்து உயிரை நெருக்குது சிரிக்கும் முகம் உள்ளே அழுது சாவே தீர்வு என்று நினைக்குது இதுதானா வாழ்க்கை? பதில் சொல்ல முடியுமா யாராவது? இருள் தான் அதிகம், ஒளி எங்கே என்று தேடவில்லையா மனிதா? நல்ல வழியை தேடவில்லையா மனிதா? மனசாட்சி உன்னை கேள்வி கேட்குது… மனித நேயம், அன்பு யாவும் மீண்டும் பிறக்கணும்… உன்னை நீ மறக்காதே… இந்த பூமிக்கு நீயும் வாடகைக்கு தான் வந்திருக்கிறாய். வாடகை நேரம் முடிந்தால், நீயும் நிரந்தரமாக உன் பூர்வீக வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும். கொஞ்ச காலம் இருக்கும் நேரத்தில் அன்புடன், மகிழ்ச்சியுடன், இயற்கையுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்து விட்டு போவோம்
