(INTRO — głos dawnych puszcz): Był czas, gdy dęby mówiły, a lud słuchał szeptu wiatru. Gdy noc była długa, a ogień — jedyną modlitwą. Aż pewnej zimy… Nad Polanami wzeszło inne światło. (ZWROTKA I — świat przed światłem): W świętych gajach, przy ogniskach, lud modlił się do sił przyrody: o zdrowie, o plony, o pokój. Ziemia była matką, a Bóg — nieznanym imieniem. Zima dławiła wiosnę, wilki śpiewały pod lasem… A lud czekał, choć nie wiedział — na Kogo. (REFREN — przyjście nadziei): Aż przyszło Światło — ciche jak śnieg, silniejsze niż wichry i noc. Przyszło Światło — w Dzieciątku małym, niosąc jedność, pokój i dom. (Chór słowiański): Svetło… Svetło přichodzi! Nad Polską rodzi się cud. (ZWROTKA II — cud rozpoznany): Starcy widzieli znak na niebie, wojowie zdjęli dłonie z mieczy. Nawet wódz, który ufał tylko sile, poczuł ciepło, jakiego nie znał. Lud nie odrzucił swoich korzeni — polubił nową pieśń, jakby pamiętał ją od zawsze. Jakby to Światło mówiło: „Nie niszczę was… Ja was prowadzę.” (MOST — przemiana ziemi): Stało się wtedy coś więcej niż przyjęcie nowej wiary… Lud przestał być rozproszonymi rodami, a stał się Narodem. Bo tylko Światło jednoczy to, co było rozdzielone. (REFREN — przyjście nadziei): Aż przyszło Światło — ciche jak śnieg, silniejsze niż wichry i noc. Przyszło Światło — w Dzieciątku małym, niosąc jedność, pokój i dom. (Chór słowiański): Svetło… Svetło přichodzi! Nad Polską rodzi się cud. (ZWROTKA III — narodziny Polski w świetle): Nad Wisłą zawisła jasność, jakby niebo oddychało nowym dniem. Dzieci szeptały imię, którego nauczą się wnuki i ich dzieci — Imię, które połączy pokolenia. A Polanie zrozumieli: to nie ogień prowadzi w mrokach… To Światło, które się narodziło dla wszystkich — i dla nich. (REFREN FINAŁOWY — hymn jedności): Przyszło Światło! — i ziemia ożyła. Przyszło Światło! — i naród powstał. Przyszło Światło! — od betlejemskiej nocy aż po słowiańskie knieje! Chór słowiański: Gloria! Svetło! Emmanuel!Emmanuel! Nad Polską wzeszła Nadzieja. (CODA — ostatni ton pradawnej pieśni) I tak do dziś, w zimowej ciszy, Polska pamięta, że najpierw przyszło Światło… a potem — my jako Polanie.
