กัจจานโคตตสูตรสายกลางแห่งความจริง (Verse 1) เมื่อชีวิตเดินทางผ่านคืนวัน พบความแปรผันไม่เคยหยุดนิ่ง บางคราวสุข บางคราวทุกข์อ้างว้างจริง ทุกสิ่งเคลื่อนไหวตามเหตุปัจจัย เราต่างค้นหาความหมายของโลก ท่ามกลางโศกและความหวังอันยิ่งใหญ่ ยึดว่ามี หรือยึดว่าไม่มีไป จิตจึงไหวอยู่ในกระแสกาล (Pre-Chorus) แต่พระองค์ทรงชี้หนทาง มิให้ใจหลงอยู่สองฟากฝั่ง เห็นการเกิดและการดับอย่างจริงจัง จนความยึดมั่นค่อยเลือนหาย (Chorus) ทางสายกลางแห่งความจริง ไม่ยึดทุกสิ่งว่ามีหรือสลาย เห็นเหตุเกิด เห็นเหตุดับด้วยใจกาย ตามความหมายแห่งธรรมที่เป็นจริง ทุกข์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย ทุกข์ดับไปเมื่อเหตุสิ้นทุกสิ่ง เมื่อปัญญาส่องทางไม่ประวิง ใจย่อมนิ่งกลางความเปลี่ยนแปลง (Verse 2) อวิชชานำทางสู่สังขาร สังขารสืบสานเป็นวิญญาณแห่งแสง นามรูป ผัสสะ เวทนาแสดง ตัณหาแต่งโลกขึ้นในใจ อุปาทานก่อภพและชาติ เกิดความพลัดพรากไม่รู้จบได้ ชรา มรณะเวียนว่ายไป ในวังวนแห่งทุกข์ไม่สิ้นสุด (Pre-Chorus) แต่เมื่อเห็นตามความเป็นจริง ไม่หลงในสิ่งที่ใจเคยฉุด รู้เหตุแห่งทุกข์อย่างถึงที่สุด ย่อมหยุดวงจรแห่งความยึดมั่น (Chorus) ทางสายกลางแห่งความจริง ไม่ยึดทุกสิ่งว่ามีหรือสลาย เห็นเหตุเกิด เห็นเหตุดับด้วยใจกาย ตามความหมายแห่งธรรมที่เป็นจริง ทุกข์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย ทุกข์ดับไปเมื่อเหตุสิ้นทุกสิ่ง เมื่อปัญญาส่องทางไม่ประวิง ใจย่อมนิ่งกลางความเปลี่ยนแปลง (Bridge) ไม่ต้องเชื่อตามเพียงคำใคร เมื่อใจได้เห็นด้วยตนเอง ญาณรู้แจ้งดุจบทเพลง บรรเลงธรรมอยู่ภายใน ไม่ยึดว่าเรา ไม่ยึดว่าเขา ไม่ยึดเอาโลกมาเป็นของใคร เห็นเพียงการเกิดและดับไป ดั่งสายน้ำไหลตามเหตุการณ์ (Final Chorus) ทางสายกลางแห่งความจริง คือแสงอิงแห่งสัมมาทิฐิอันไพศาล ก้าวพ้นความหลงและอวิชชาการ สู่วันวานแห่งจิตอิสระ เมื่อความทุกข์เกิดก็รู้ทัน เมื่อความทุกข์นั้นดับก็รู้ว่า ทุกสิ่งเป็นไปตามธรรมดา แล้วใจจะพบสันติอันยั่งยืน (Outro) ไม่มีสุดโต่งแห่งความมี ไม่มีสุดโต่งแห่งความสูญสิ้น มีเพียงธรรมที่ดำเนิน ตามเหตุปัจจัย...และความจริงแห่งชีวิต
