OBcy w tłumie [Intro] Tyle twarzy… Tyle głosów… A ja wciąż nie wiem, gdzie jest moje miejsce. [Zwrotka 1] Miasto nie zasypia, światła tną po oczach, tysiące historii przewija się po nocach. Ktoś się śmieje, ktoś coś krzyczy do telefonu, a ja idę między nimi, jakbym nie miał domu. Mam twarz jak każdy, więc nikt nie pyta, czy pod tą ciszą coś jeszcze oddycha. Umiem się śmiać, kiedy trzeba się śmiać, umiem powiedzieć „jest dobrze”, choć nie jest tak. Stoję obok, ale jakby za szybą, widzę ich świat, lecz nie czuję, że żyję z nim. Tyle dłoni, a żadnej nie znam, tyle ludzi… i znowu jestem sam. [Refren] Jest was tylu — czemu czuję się obco? W środku tłumu, a samotność jest obok. Mijam twarze, które zaraz zapomnę, szukam kogoś, przy kim nie będę nikim. Jest was tylu — czemu nie widzę siebie? Gubię głos, kiedy próbuję być jednym z was. Może problem nie jest we mnie… może po prostu jeszcze nie znalazłem swoich. [Zwrotka 2] Nauczyłem się zakładać odpowiednią minę, żeby nikt nie pytał, co naprawdę czuję. Kilka słów, kilka żartów, szybka odpowiedź, i już jestem „swój” — przynajmniej na moment. Ale kiedy gasną ekrany i światła, cała ta maska spada ze mnie jak kurz. I zostaje pytanie, którego nie umiem zadać: czy można być blisko, nie będąc naprawdę z kimś? Próbowałem pasować do cudzych historii, ścinałem własne krawędzie, żeby wejść w ich formy. Aż zrozumiałem gdzieś po drodze, że nie muszę być każdym, żeby być sobą. [Refren] Jest was tylu — czemu czuję się obco? W środku tłumu, a samotność jest obok. Mijam twarze, które zaraz zapomnę, szukam kogoś, przy kim nie będę nikim. Jest was tylu — czemu nie widzę siebie? Gubię głos, kiedy próbuję być jednym z was. Może problem nie jest we mnie… może po prostu jeszcze nie znalazłem swoich. [Bridge – ciszej] Może nie jestem obcy… Może tylko stoję nie tam, gdzie trzeba. Może gdzieś jest ktoś, kto patrzy w ten sam tłum i myśli dokładnie to samo. [Finał] Więc idę dalej, choć nie znam kierunku, bez wielkich słów i bez pewności jutra. Tyle twarzy znika za rogiem, a ja pierwszy raz nie próbuję być jedną z nich. Bo może nie chodzi o to, żeby należeć do wszystkich. Może wystarczy znaleźć jednego człowieka, przy którym przestaniesz być obcy. [Outro] Tyle twarzy… Tyle głosów… A jednak… może nie jestem sam.
