रोहा माझा, रोहा माझा कुंडलिकेच्या काठी वसला, माझा सुंदर रोहा गाव, सह्याद्रीच्या हिरव्या कुशीत, दरवळतो मातीचा भाव। रोहा माझा, रोहा माझा, मनामधला अभिमान, धावीर महाराजांच्या कृपेने, गाजतो रोह्याचा मान। अवचितगड उभा डोंगरावर, सांगतो शौर्याची कहाणी, शिवरायांच्या पाऊलखुणांनी, पावन झाली ही धरती राणी। पावसाळ्यात हिरवी शाल, धबधब्यांची लागे रांग, कुंडलिकेच्या लाटांसोबत, दरवळतो कोकणचा रंग। रोहा जंक्शनची शिट्टी वाजे, धावती गाडी कोकणात, गावागावातून माणसं जोडती, आपुलकीच्या नात्यात। रोहा माझा, रोहा माझा, कोकणची ही शान, माती, माणसं, संस्कृती माझी, रोहा माझा अभिमान!
