[1-Kılt] Hüzünlü bir akşamda pencerenin önünde, Güneş batana dek hep ona bakarım. Gece çöktüğünde bile değişmem ben, Rüzgâr dudaklarının kokusunu getirir bana. Bil ki bu sana olan selamımdır, Beni en azından bir anlığına hatırladığında. [Ön Nakarat] Çevrem sessiz, ama içimde bir yangın var, Uzak hayalin — ebedi armağanım. Gece karanlığında satırlar yazarım, Yeter ki seninle yeniden buluşayım. [Nakarat] Deliyim ben, aklımı yitirdim, Senin için şiirler ve destanlar yazdım. Deliyim ben, şuurumu kaybettim, Duygularım — görünmez yaralarım. Senin için şiirler yazdım... [2-Kılt] Geceler uzar, gözüme uyku girmez, Sessiz şafak sökene dek. Bahar gelene dek seni bekleyeceğim, Avuçlarımda eriyen kar gibi. Gözlerinden yaşlar süzülürse eğer, Bil ki — bu benden sessiz bir selamdır. Beni bir anlığına bile unutsan... [Köprü] Zaman hızla geçer, günler ve düşler erir, Ama deliliğim sessizliğin damlasındadır. Yıllar geçsin, fırtına alıp götürsün, Ben sonsuza dek kapında kalacağım. [Nakarat] Deliyim ben, aklımı yitirdim, Senin için şiirler ve destanlar yazdım. Deliyim ben, şuurumu kaybettim, Duygularım — görünmez yaralarım. Senin için şiirler yazdım... [Çıkış] Dudaklarının kokusu... Sana olan selamım... Eğer hatırlarsan... Beni unutursan eğer... (Müzik yavaşça kaybolur)
