(INTRO pojedynczy bęben indiański, niski śpiew gardłowy w tle): Ziemia pamięta każdy mój krok. Ale ja… nie muszę już dalej iść. Moje ja narodziło się. (ZWROTKA I żeńskie solo – surowe, ziemiste): Niosłam imiona, które nie były moje, historie, które przywarły jak kurz. Mówiłam „tak”, gdy we mnie było „nie”, i uczyłam się milczeć, żeby przetrwać. Ale duch nie zapomina! On czeka! Aż pęknie skorupa! I wyjdzie Raróg! (REFREN chór gospel + słowiański zaśpiew): Nie jestem tym, kim byłam! Zostawiam stare imię w prochu! Nie jestem tym, kim byłam — idziemy dalej, bosymi stopami w prawdzie! (chór): — Hey-ya… Hey-ya… — (ZWROTKA II męski wokal – głęboki, prowadzący): Przodkowie stali w mojej krwi, nie po to, by mnie zatrzymać. Ich pieśni nie są kajdanami — są ogniem, który mam nieść. Zdejmuje z ramion cudze lęki, oddaję je w ziemię. Niech wrócą do ciszy, z której przyszły. (REFREN chór pełniejszy, rytm bębnów wyraźniejszy): Nie jestem tym, kim byłam! Słyszę nowe wołanie! Nie jestem tym, kim byłam — moja dusza zna drogę! (chór gospel): — I rise… I rise… — (MOST dialog rytualny, indiański śpiew gardłowy + słowiańskie „oj, oj” w tle): (Głos żeński): Czy wolno mi odejść od tego, co znane? (Chór): Jeśli dusza woła — odejście jest powrotem. (ZWROTKA III duet żeńsko-męski): Zostawiam strach na granicy dnia, jak stare ubranie po zimie. Nie odrzucam przeszłości — oddaję ją ziemi z wdzięcznością. Bo wszystko, czym byłam, doprowadziło mnie tutaj. Ale teraz… idę dalej już inaczej patrząc. (REFREN FINAŁOWY pełny chór — gospel + operowy): Nie jestem tym, kim byłam! Jestem tym, kim się staję! Nie jestem tym, kim byłam — moja dusza wstała i śpiewa! (chór): — We walk in truth! We walk in light! — (CODA same bębny, potem cisza): Ślad został. Krok postawiony. Droga się zaczęła. Trzeba iść.
0/500