
[Verse ] سواران که بودند با او بخواند بر اسپ سرافرازشان برنشاند بر ....بر ....برنشاند گرفتند هر کس کمند و کمان بدان تا که باشد چنین بدگمان که یارد بدین مرغزار آمدن بنزدیک چندین سوار آمدن پس اندر سواران برفتند گرم که بر پشت رستم بدرند چرم [Bridge] چو رستم شتابندگان را بدید سبک تیغ تیز از میان برکشید بغرید چون شیر و برگفت نام که من رستمم پور دستان سام بشمشیر ازیشان دو بهره بکشت چو چوپان چنان دید بنمود پشت [ Vers1] چو باد از شگفتی هم اندر شتاب بدیدار اسپ آمد افراسیاب بجایی که هر سال چوپان گله بران دشت و آن آب کردی یله خود و دو هزار از یل نامدار رسیدند تازان بران مرغزار ابا باده و رود و گردان بهم بدان تا کند بر دل اندیشه کم چو نزدیک آن مرغزاران رسید [Verse2 ] ز اسپان و چوپان نشانی ندید یکایک خروشیدن آمد ز دشت همه اسپ یک بر دگر برگذشت ز خاک پی رخش بر سرکشان پدید آمد از دور پیدا نشان چو چوپان بر شاه توران رسید [Verse 3] بدو باز گفت آن شگفتی که دید که تنها گله برد رستم ز دشت ز ما کشت بسیار و اندر گذشت ز ترکان برآمد یکی گفت و گوی که تنها بجنگ آمد این کینهجوی بباید کشیدن یکایک سلیح که این کار بر ما گذشت از مزیح چنین زار گشتیم و خوار و زبون که یک تن سوی ما گراید به خون همی بفگند نام مردی ز ما به تیغ او براند ز خون آسیا [Verse 4] همی بگذراند به یک تن گله نشاید چنین کار کردن یله سپهدار با چار پیل و سپاه پس رستم اندر گرفتند راه چو گشتند نزدیک رستم کمان ز بازو برون کرد و آمد دمان بریشان ببارید چو ژاله میغ چه تیر از کمان و چه پولاد تیغ چو افگنده شد شست مرد دلیر بگرز اندر آمد ز شمشیر شیر

