Ne kadar da çok bizimdi, Tüm iyi niyetlerimiz. Ne kadar da atıl vaziyette, Tüm hataya dönüşenlerimiz. Bir yabancı gözüyle bakıyoruz, Bir yalancı sözle açtığımız yaralara. Bir firar bizimki, Biz başkalarında kendimizden kaçıyoruz. İlkbahar bizim oluyor da, Kışlarda evlere kaçıyoruz, Sıcacık heyecanlarımız var da, Soğuk yanlarımızdan kendimizi koruyoruz. Kimsenin suçu yok, Çok iyi biliyoruz. Bir izahı da yok, hatalarımızın, Bahane diye insanlara aşık oluyor, Binlerce hata daha yapıp, Aşkta suç arıyoruz. En büyük hatamız bu! Kendimizi evrenin merkezi sanıyoruz, Küçücük düşüncelerimizle, Büyük hayaller kurarak.
