Վերքս բաց է ու չի փակվում, Աղ մի արա վերքիս։ Ամեն խոսքդ վերքս խառնում, Ավերում է հոգիս։ Վերքիս աղն ու դաղը դու ես, Թե ինձ մոտիկ չգաս, Գուցե մի օր փակվի վերքս, Գուցե ... ի՞նչ իմանաս։ Հուշիս դուռը թե փակ պահեմ, Հոգիս էլ չի ցավի։ Հեռու, հեռու մնա ինձնից, Հուշերս մի քանդի։ Սիլվա Գուլանյան
