23:47. Trzy procent baterii. I jedna wiadomość, której nadal nie wysłałem. [Zwrotka 1] Wracam nocą, miasto świeci jak reklama, każde okno ma swój film, ja nie znam zakończenia. Telefon w dłoni, szkło przecina świat na części, przesuwam palcem po pęknięciu, jakbym szukał tam odpowiedzi. „Co tam?” — proste słowa, a nie umiem ich napisać, kasuję pierwsze zdanie, drugie, trzecie — cisza. Na ekranie stare zdjęcie, którego nie zmieniam, dziwne, ile może ważyć kilka pikseli wspomnienia. Autobus mija przystanek, nie wysiadam, jadę dalej, nie mam celu, ale chyba łatwiej jechać niż zostać. Kierowca nie zna mojego imienia — i dobrze, czasem obcy człowiek daje więcej spokoju niż znajomy. [Refren] Pęknięty ekran, a świat dalej dzwoni, każdy chce odpowiedź, nikt nie pyta, co boli. Pęknięty ekran, lecz obraz wciąż działa, tylko moja twarz jakoś obco wygląda. Jeszcze mam trzy procent, więc jeszcze nie zasypiam, może ktoś napisze, może ja napiszę. Świat świeci dookoła, choć noc dawno wygrała, pęknięty ekran — a ja nadal trzymam telefon. [Zwrotka 2] Sklep całodobowy, światło zimne jak poranek, biorę kawę i wychodzę, choć nie jestem już zmęczony. Sprzedawca mówi „dobranoc”, odpowiadam „wzajemnie”, niby zwykłe dwa słowa, a brzmią prawie jak pożegnanie. Mam kontakt zapisany bez zdjęcia i nazwiska, ostatnia rozmowa sprzed miesięcy — nadal widzę ją na liście. Nie usuwam, nie dlatego, że wierzę w powrót, po prostu niektórych rzeczy nie da się zamknąć jednym ruchem. Na czerwonym świetle patrzę, jak odbija się moja twarz, pęknięcie przechodzi przez oczy — przypadek, a jednak coś znaczy. Odpalam starą wiadomość, czytam ją jeszcze raz, potem blokuję ekran, bo nie chcę wiedzieć, co będzie dalej. [Refren] Pęknięty ekran, a świat dalej dzwoni, każdy chce odpowiedź, nikt nie pyta, co boli. Pęknięty ekran, lecz obraz wciąż działa, tylko moja twarz jakoś obco wygląda. Jeszcze mam trzy procent, więc jeszcze nie zasypiam, może ktoś napisze, może ja napiszę. Świat świeci dookoła, choć noc dawno wygrała, pęknięty ekran — a ja nadal trzymam telefon. [Bridge] Rano wymienię szkło. Tak sobie mówię od tygodni. Może naprawię telefon. Może siebie przy okazji. [Zwrotka 3] Bateria pada w windzie między piętrem a parterem, nagle wszystko gaśnie — zostaję sam ze swoim cieniem. Bez powiadomień cisza brzmi trochę inaczej, jakby świat na chwilę przestał czegoś ode mnie żądać. W kieszeni martwy ekran, przede mną pierwsze światło, nie wiem, czy coś się zmieniło — ale chyba wystarczy. Nie napisałem tej wiadomości. I może dobrze, nie każdą historię trzeba kończyć słowem „wróć”. [Ostatni refren] Pęknięty ekran, już nie musi dzwonić, nie każda cisza oznacza, że ktoś odchodzi. Pęknięty ekran, a obraz wciąż działa, tym razem własna twarz nie wygląda tak obco. Bateria padła, więc chowam telefon, pierwszy raz od dawna patrzę przed siebie. Miasto dalej świeci, ludzie gdzieś się spieszą, a ja po prostu idę — bez wiadomości do
