Nie zapomnę, gdy pieścisz mnie.

Nie zapomnę, gdy pieścisz mnie. Nie zapomnę Twoich oczu. Nie zapomnę duszy Twojej. Nie zapomnę Twojego serca roztrzaskanego jak lustro na miliony kawałków, rozsypanego pyłu z niego, nie pozwalając kochać i żyć. Nie zapomnisz, bo odnalazłam Cię w moich snach. Nie zapomnę Ciebie, bo jesteś mną, całą mną, a ja Tobą. Nie zapomnę, bo ja zapomniałam, jak smakuje życie. Bo jesteś moim tlenem, powietrzem, moim niebem. Nie zapomnę, że zawsze stoisz obok mnie, gdy cienie zabierają mnie. Nie zapomnę, jak całowałeś mnie w moim mroku. Nie zapomnę, że mam Ciebie. Kiedy Boga spotkam, nie zapomnę Twoich silnych ramion, którymi otulasz mnie. Nie zapomnę tysiąca płatków róż, którymi obsypywałeś mnie. Nie zapomnę, nie zapomnę Twojego złotego serca, które podarowałeś, bo jedynie to miałeś w duszy. Nie zapomnę, nie zapomnę, tak bardzo kochasz mnie, jak ja kocham Cię.