
Ik leerde een melodie. Van een volk dat niet meer bestaat. Het raakte mij diep in mijn ziel. Een gevoel dat mij nooit meer verlaat. In de nachten, zacht en stil. Fluistert de wijsheid, zo zacht. Een echo doorkruist de eeuwen. Verstopt in de donkere nacht. Oh, die klanken zo oud, zo stil in de wind. Een lied van een volk, verloren in de tijd. Een echo van een leven, dat niemand meer vindt. Maar in mijn hart, zo warm en dichtbij. Ik leerde een melodie. Van een volk dat niet meer bestaat. Het gaf mij een gevoel van melancholie. Een gevoel waarover ik liever niet praat. Ze vertelden van tijden, die reeds zijn verdwenen. Hun stem in de wind, onzichtbaar en vrij. Elke noot een verhaal van lang, lang geleden. Verloren in de tijd, maar voor mij toch dichtbij. Oh, die klanken zo oud, zo stil in de wind. Een lied van een volk, verloren in de tijd. Een echo van een leven, dat niemand meer vindt. Maar in mijn hart, zo warm en dichtbij. De woorden soms onbekend. Maar de muziek brengt stilte en vrede. Tussen de scherven van de tijd. Klinkt een verhaal van lang geleden. Elke noot brengt een stukje licht. In de stille en duistere nacht. Een glimp van wat er ooit was. Een herinnering, zo teder en zacht. Oh, die klanken zo oud, zo stil in de wind. Een lied van een volk, verloren in de tijd. Een echo van een leven, dat niemand meer vindt. Maar in mijn hart, zo warm en dichtbij. Ik speel de melodie. Met tranen in mijn ogen. Een geschenk uit het verleden. Resoneert in mijn ziel, zo diep bewogen. Hun verhalen in mijn hart. Ik draag ze, met zorg, verder voort. Een lied dat blijft in mijn geheugen. Een lied in melodie en in woord. © Artanne - 2025

