Song Cover Image

👑فصل4️⃣9️⃣👑قسمت1️⃣4️⃣👑1️⃣📝3️⃣0️⃣👑 پادشاهی بهرام گور 👑

SHAHNAMEMUSICAL
The music begins with a solo on the Selaneh instrument, followed by the Khuzestan style Rabab, The lyrics are sung in a male-female style, and at the end of the lyrics, each line is repeated in chorus, This epic cycle blends royal grandeur, mystical encounters, and philosophical reflection into a dramatic-musical tapestry, The overall style should fuse classical Persian music with orchestral elements, Heroic and hunting scenes call for rhythmic percussion and bold strings; romantic and feminine moments need soft vocals, santur, and ney; rustic or humorous parts suit regional folk instruments like dotar and tanbur; and philosophical passages benefit from minimal textures and solo kamancheh or ney, Both male and female vocals are essential, with selective use of chorus in celebratory or moral scenes, The work is best staged as a semi-operatic performance with narrative flow, visual symbolism, and layered emotional tones

--- اوـــــــــــــــهوــــــــــهوهوهوــــــــــهوهوهوهوــــ با تک نوازی تنبک شروع می‌شود [verse1] [heroic, swift, rhythmic tension] وزانجا برانگیخت شبرنگ را بدیدش یکی بیشه تنگ را دو شیر ژیان پیش آن بیشه دید کمان را به زه کرد و اندر کشید بزد تیر بر سینهٔ شیر چاک گذر کرد تا پر و پیکان به خاک بر ماده شد تیز بگشاد دست بر شیر با گردرانش ببست چنین گفت کان تیر بی‌پر بود نبد تیز پیکان او کر بود سپاهی همی خواندند آفرین که ای نامور شهریار زمین --- شاهـــــــــــــــــــــهاهاهااااااااـــــــــــــــــشاهـــــــــــــهنشهـــــــــــــان آن اه اهههههه² [verse2] [praise, awe, triumphant strings] ندید و نبیند کسی در جهان چو تو شاه بر تخت شاهنشهان چو با تیر بی‌پر تو شیرافگنی پی کوه خارا ز بن برکنی بدان مرغزار اندرون راند شاه ز لشکر هرانکس که بد نیک‌خواه یکی بیشه دیدند پر گوسفند شبانان گریزان ز بیم گزند یکی سرشبان دید بهرام را بر او دوید از پی نام را بدو گفت بهرام کاین گوسفند که آرد بدین جای ناسودمند ---شهریار بار یار یار شهریاــــــــــــــــــــــــــــــــار یار شهریار ² [verse3] [rustic, curious, tanbur & daf] بدو سرشبان گفت کای شهریار ز گیتی من آیم بدین مرغزار همین گوسفندان گوهرفروش به دشت اندر آوردم از کوه دوش توانگر خداوند این گوسفند بپیچد همی از نهیب گزند به خروار با نامور گوهرست همان زر و سیمست و هم زیورست ندارد جز از دختری چنگ‌زن سر جعد زلفش شکن بر شکن نخواهد جز از دست دختر نبید کسی مردم پیر ازین سان ندید ---بهــــــــــــــــــــرام شـــــــــــــــــــاه ---بهــــــــــــــــــــرام شـــــــــــــــــــاه [verse4] [noble, reflective, santur & ney] اگر نیستی داد بهرامشاه مر او را کجا ماندی دستگاه شهنشاه گیتی نکوشد به زر همان موبدش نیست بیدادگر نگویی مرا کاین ددان ار که کشت که او را خدای جهان باد پشت بدو گفت بهرام کاین هر دو شیر تبه شد به پیکان مرد دلیر چو شیران جنگی بکشت او برفت سواری سرافراز با یار هفت کجا باشد ایوان گوهرفروش پدیدار کن راه و بر ما مپوش ---برو بببببورو بببببورو برو ² [verse5] [anticipation, twilight, ambient tones] بدو سرشبان گفت ز ایدر برو دهی تازه پیش اندر آیدت نو به شهر آید آواز زان جایگاه به نزدیکی کاخ بهرامشاه چو گردون بپوشد حریر سیاه به جشن آید آن مرد با دستگاه گر ایدونک باشدت لختی درنگ به گوش آیدت نوش و آواز چنگ چو بشنید بهرام بالای خواست یکی جامهٔ خسرو آرای خواست جدا شد ز دستور وز لشکرش همانا پر از آرزو شد سرش