
An Solas Ciúin (The silent light)
[Intro] (pianó bog amháin) [Véarsa 1] Bhíodh mé ag fanacht le comhartha. Leis an saol. Le duine éigin. D’amharc mé ar na laethanta ag imeacht go ciúin, agus shíl mé: sin é an saol. [Véarsa 2] Thóg sé i bhfad orm a thuiscint: Ní thiocfaidh aon duine chun é a chur ina cheart dom. Gan míorúilt mhór. Gan slánaitheoir. Gan cinniúint. Níl ann ach mise agus a ndéanaim le mo laethanta. [Cór] Anois glacaim mo shaol i mo lámha féin. Go ciúin, gan mórán torainn. Ní mar laoch, ná mar dhuine críonna — ach mar dhuine atá ag rá “tá” faoi dheireadh. [Véarsa 3] Uaireanta mothaím an sean-eagla fós. Uaireanta cloisim na seandamhna ag cogarnach. Ach níl an chumhacht acu níos mó. Éistim leo agus leanaim orm ag siúl. [Droichead] Bhí an fhuinneog oscailte an t-am ar fad. Níor chuimhnigh mé féachaint amach. Ní draíocht mhór é seo. Ach an mhíorúilt chiúin gur stop mé mé féin a thréigean. [Cór Deiridh] Anois glacaim mo shaol i mo lámha féin. Le mo lochtanna, le mo chiúnas, leis an solas ciúin seo ionam a bhí ann i gcónaí. Gan torann. Gan foirfeacht. Ach anseo faoi dheireadh. [Outro] (imíonn an pianó go mall) …anseo faoi dheireadh. English translation [Intro] (soft piano only) [Verse 1] I used to wait for a sign. For life. For someone. I watched the days disappear so quietly, and thought: maybe this is all it is. [Verse 2] It took me a long time to understand: No one is coming to fix it for me. No great miracle. No savior. No destiny. Just me and what I choose to do with my days. [Chorus] Now I take my life into my own hands. Quietly, without making a scene. Not a hero, not a wise man — just a human being finally saying yes. [Verse 3] Sometimes I still feel the old fear. Sometimes the old doubts still whisper. But they don’t hold the power anymore. I hear them and keep walking anyway. [Bridge] The window had been open all along. I had simply forgotten to look outside. It isn’t some great magic. Only the quiet miracle that I stopped abandoning myself. [Final Chorus] Now I take my life into my own hands. With my flaws, with my silence, with this quiet light inside of me that never really left. Not loud. Not perfect. But finally, truly here. [Outro] (piano slowly fades) …finally, truly here.

