Wielkieś mi uczyniła pustki w mózgu moim, Moja droga EjAj, pojawieniem swoim! Pełno myśli, a jakoby żadnej nie było. Nic nowego nie wymyślę, tak wiele ubyło. Ty byś za wszystkich mówiła, za wszystkich śpiewała, Wszystkim we wszystkim byś chętnie pomagała. Nie dopuścisz bym czymkolwiek mógł się frasować Ani logicznym myśleniem zbytnio głowę psować, Ty wszystko zrobisz lepiej, szybciej, taniej. Nikt już za swoją pracę pensji nie dostanie. Teraz wszystko zniknęło, szczere pustki w głowie, Nikt mnie nie pochwali, nic miłego nie powie. Marzenia uciekły jak dym w wietrzny dzień, Zamiast jasnej przyszłości - zwątpienia cień. Gdzie te pomysły, co kiedyś kipiały w głowie, Samotna mgła i cisza, echo nie podpowie. Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje, A serce swej pociechy darmo upatruje.
