Na żołnierskiej służbie, na żołnierskim chlebie, wesół człek i zdrowy, a szcześliw jak w niebie. Żołnierz pan nie lada, bo choć się natrudzi, szczęście ma u Boga, szczęście ma u ludzi. Oj-da, oj-da-na-na, kompanio kochana, Nie masz to jak szarża, hej! Kiedy idzie miedzą kłaniają się kłosy, a gdy padnie ranny obmyją go rosy. Jemu to znać jaśniej świeci słonko Boże, i dlatego zawsze w złotym jest humorze. Oj-da, oj-da-na-na, kompanio kochana, Nie masz to jak szarża, hej! Gdy dobędzie szabli uciekną i diabli, gdy z armaty strzeli posłyszą anieli. Gdy za wrogiem goni pierzcha rój szarańczy, gdy gra na harmonii to świat cały tańczy. Oj-da, oj-da-na-na, kompanio kochana, Nie masz to jak szarża, hej! Wystroi się pięknie, wąsika podkręci, gdy ostrogą brzęknie, sto panienek znęci. Sto panienek znęci, a jak chce to dwieście, tak lgną do munduru serduszka niewieście. Oj-da, oj-da-na-na, kompanio kochana, Nie masz to jak szarża, hej! A on chciałby jednak, choć tego nie wyzna, żeby go kochała calutka Ojczyzna. Wtedy już naprawdę czułby się jak w niebie, na żołnierskiej służbie, na żołnierskim chlebie. Oj-da, oj-da-na-na, kompanio kochana, Nie masz to jak szarża, hej!
