ภูมิชสูตรเหนือสุข เหนือทุกข์ [Intro] ลมพัดผ่าน...วันเวลาผ่านไป สุขและทุกข์หมุนเวียนในใจคน บางครั้งหัวเราะ บางครั้งหมองหม่น เหมือนเมฆฝนลอยมา...แล้วก็จากไป [Verse 1] เคยถามตัวเองในคืนอ้างว้าง สุขทุกข์ที่สร้างนั้นใครเป็นคนให้ เกิดจากตัวเรา หรือใครที่อยู่ไกล หรือเป็นโชคชะตาพาใจให้เป็นไป พระสารีบุตรชี้ทางแห่งธรรม ให้มองลึกลงไปในความเคลื่อนไหว ทุกสิ่งล้วนเกิดจากเหตุปัจจัย ผัสสะนี่ไง...คือต้นทางของอารมณ์ [Pre-Chorus] เมื่อรูป เสียง กลิ่น รส ผ่านเข้ามา เมื่อสัมผัสโลกาแล้วใจเริ่มสั่นไหว จากการกระทบเล็กๆ ในภายใน กลับกลายเป็นสุขหรือทุกข์ในวันหนึ่ง [Chorus] เหนือสุข เหนือทุกข์ อยู่ที่ใจรู้ทัน ทุกสิ่งแปรผันตามเหตุแห่งผัสสะ ไม่โทษใคร ไม่โทษฟ้า ไม่โทษชะตา เพราะทุกอย่างผ่านมา...ตามธรรมดาของมัน เหนือสุข เหนือทุกข์ ด้วยสติที่มั่นคง เห็นความลุ่มหลงที่เคยยึดถือผูกพัน เมื่อปัญญาส่องทางในทุกคืนวัน ใจจึงเป็นอิสระจากพันธนาการ [Verse 2] กายปรุงแต่งเรื่องราวมากมาย วาจาก่อความหมายให้ใจอ่อนไหว ความคิดในจิตคอยสร้างเรื่องใหม่ เป็นสุขเป็นทุกข์ไปตามแรงอวิชชา บางครั้งรู้ตัว บางครั้งเผลอไผล ปล่อยอารมณ์พาใจให้ไขว่คว้า หลงในคำชม หลงในคำตำหนิที่ผ่านมา จนลืมมองเห็นคุณค่าของความจริง [Bridge] อวิชชาเป็นเหมือนหมอกหนา บดบังปัญญาที่เคยมีอยู่ แต่เมื่อสติเกิดขึ้นให้รับรู้ หมอกนั้นค่อยจางสูญจากหัวใจ เมื่อเหตุแห่งทุกข์ถูกเข้าใจ สุขที่เคยไขว่คว้าก็ไม่ใช่จุดหมาย เหลือเพียงความสงบงามภายใน ดั่งสายน้ำใสไหลสู่ทะเลธรรม [Chorus] เหนือสุข เหนือทุกข์ อยู่ที่ใจรู้ทัน ทุกสิ่งแปรผันตามเหตุแห่งผัสสะ ไม่โทษใคร ไม่โทษฟ้า ไม่โทษชะตา เพราะทุกอย่างผ่านมา...ตามธรรมดาของมัน เหนือสุข เหนือทุกข์ ด้วยสติที่มั่นคง เห็นความลุ่มหลงที่เคยยึดถือผูกพัน เมื่อปัญญาส่องทางในทุกคืนวัน ใจจึงเป็นอิสระจากพันธนาการ [Outro] เมื่ออวิชชาดับลงในใจ กาย วาจา ใจ ก็คลายความสับสน สุขและทุกข์ที่เคยครอบงำผู้คน ค่อยเลือนพ้น...ดั่งเมฆหมอกยามอรุณ เหลือเพียงความสงบอันอบอุ่น และแสงแห่งบุญในใจที่บริสุทธิ์ เหนือสุข...เหนือทุกข์... คือการหยุด...และรู้ทันตนเอง
