อิสรภาพแห่งการถูกลืม [Verse 1] ฉันเคยเป็นต้นไม้ของใครคนหนึ่ง เคยถูกวางไว้ตรงริมหน้าต่าง เคยมีคนรดน้ำทุกเช้า เคยมีคนมองฉันก่อนออกจากบ้าน วันเวลาค่อย ๆ เดินผ่าน มือที่เคยดูแลก็หายไป ไม่มีใครจำได้ว่าฉันเคยอยู่ ไม่มีแม้แต่คำว่า “ทำไม” [Pre-Chorus] ตอนแรกฉันกลัวการถูกลืม กลัวว่าจะไม่มีความหมาย แต่เมื่อไม่มีใครเรียกชื่อฉัน ฉันกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง [Chorus] **การถูกลืม...อาจไม่ใช่ความตาย** **การถูกลืม...อาจเป็นอิสระจากใคร** ไม่ต้องรอใครกลับมา ไม่ต้องเป็นสิ่งสำคัญของใคร ถ้าไม่มีใครจำได้ว่าเคยปลูกฉัน ฉันก็ยังเคยเติบโตขึ้นมา และถ้าวันนี้ไม่มีใครต้องการ อย่างน้อย...ฉันก็เป็นของตัวเอง [Non-Lexical Vocables] ลา... ลา-ลา... ลา-ลา-ลา อืม... อา... อา-อา โอ้... โอ-โอ... ฮืม... ฮืม... ฮา... [Verse 2] บางคนกลัวว่าจะไม่มีใครรัก บางคนกลัวว่าจะไม่มีใครจำ จึงยอมเป็นทุกอย่างที่คนอื่นต้องการ จนลืมไปว่าตัวเองเคยฝันอะไร บางทีการหายไปจากสายตา ไม่ใช่การหายไปจากโลกใบนี้ เมื่อไม่มีมือใครมาจัดวางชีวิต เราจึงได้รู้ว่าเราจะเติบโตทางไหน [Bridge] ปล่อยให้ใบไม้แห้งไปตามฤดู ปล่อยให้ชื่อของเราจางจากความทรงจำ ปล่อยให้เรื่องราวที่เคยสำคัญ กลายเป็นเรื่องธรรมดาของวันวาน อา... อา... ถ้าไม่มีใครจำ ก็ไม่เป็นไร โอ... โอ... ถ้าไม่มีใครรอ ก็ไม่เป็นไร [Final Chorus] การถูกลืม...อาจไม่ใช่ความพ่ายแพ้ การถูกลืม...อาจเป็นประตูบานสุดท้าย เมื่อไม่ต้องมีใครมารับรอง ว่าชีวิตเรามีความหมาย ฉันจะเติบโตในกระถางใบเดิม หรือจะแห้งเหือดไปพร้อมกาลเวลา เพราะตั้งแต่วันที่ไม่มีใครจำฉันได้ ฉันก็ไม่ต้องมีชีวิต เพื่อให้ใครจดจำอีกต่อไป [Outro / Vocables] อืม... อืม... อา... ลา-ลา... ลา-ลา... โอ้... โอ... ไม่ต้องจำฉันก็ได้... ไม่ต้องจำฉันก็ได้... ฉันยังอยู่... ฉันยังอยู่...
