(Intro – cichy kobiecy szept, pojedynczy dźwięk liry, szum wiatru i śpiew ptaków o świcie): Nie szukałam...Korony... Nie szukałam...Chwały... Szukałam...Siebie…! Pośród...Lasu... Który pamięta... (Zwrotka I): Szłam przez mroki dawnych wspomnień, Niosąc ciężar swoich ran. Każdy krok uczył pokory, Każdy świt odmienił świat. Spotkał mnie Biały Jeleń, Gdy zgubiłam własny szlak. Nie prowadził mnie za rękę, Tylko rozpalił we mnie blask. Szept korzeni, głos przodków, Każdy zostawił we mnie ślad. Lecz dopiero cisza serca Pokazała, kim chcę się stać. (Refren): Mirava…!(Chór) Imię niesione przez wiatr. Nie jest koroną... Lecz światłem pośród drzew. Mirava…!(chór) Nie uciekam już przed sobą. Bo moje serce... Odnalazło... Swój prawdziwy głos. (Zwrotka II): Nie jestem sumą swoich lęków, Ani cieniem dawnych dni. Nie jestem tylko bólem, Który próbował we mnie żyć. Jestem śpiewem mego rodu, Który wreszcie odnalazł ton. Jestem ogniem, co nie niszczy, Lecz ogrzewa każdy dom. Jeśli kiedyś zgubię drogę, Las przypomni mi mój ślad. Bo prawdziwe imię duszy Nigdy nie odchodzi w dal. (Refren finał – pełny chór): Mirava…!(chór) Imię zapisane w sercu. Nie odebrane...Lecz odnalezione. Mirava…!(chór) Niech zabrzmi pośród lasu. Bo prawda...Wypowiedziana z odwagą... Staje się…Nowym świtem! (Outro żeński i męski chór, powoli cichnące smyczki, śpiew ptaków i szum lasu): Już wiem...Kim jestem…! Nie dlatego… Że świat...Nadał mi imię... Lecz dlatego... Że odważyłam się...Je usłyszeć…! Pośród ciszy...Lasu... Który pamięta…Nie milknie…!
