Waar de Stilte Woont [Intro – heel laag, bijna gesproken] De nacht kent mijn naam… Ze wacht wanneer iedereen verdwijnt. Geen vragen. Geen antwoorden. Alleen de stilte… die achterblijft. [Verse 1] Ik loop door straten zonder leven, waar regen op de stenen slaat. De ramen kijken donker naar me, alsof de wereld mij verlaat. Mijn adem hangt als rook voor mijn gezicht, de wind trekt langzaam door mijn jas. En ergens brandt nog één verloren licht, op de plek waar vroeger iemand was. [Pre-Chorus] Ik hoor stemmen in de verte, maar niemand roept mijn naam. Duizend mensen om me heen, en toch loop ik alleen. [Chorus – krachtig, rauw] Waar de stilte woont, waar gebroken dromen slapen, waar niemand hoort wat een eenzaam hart nog zegt. Waar de stilte woont, blijven oude wonden open. En ik schreeuw tegen de nacht, maar de nacht… schreeuwt nooit terug. [Verse 2] Onder koude neonlichten zie ik gezichten zonder blik. Iedereen praat, iedereen beweegt, maar niemand ziet elkaar werkelijk. We bouwen muren van mooie woorden, we lachen harder dan we voelen. We zeggen alles wat men horen wil, om onze eigen pijn te verhullen. [Pre-Chorus] En ik zoek tussen de mensen naar iets dat nog bestaat. Een hand die mij kan vasthouden, voor het voorgoed te laat is. [Chorus] Waar de stilte woont, waar gebroken dromen slapen, waar niemand hoort wat een eenzaam hart nog zegt. Waar de stilte woont, blijven oude wonden open. En ik schreeuw tegen de nacht, maar de nacht… schreeuwt nooit terug. [Bridge – langzaam opbouwen] Misschien zijn wij vergeten hoe je werkelijk luisteren moet. Misschien zijn wij gaan leven met een masker op ons bloed. We kijken naar het licht, maar lopen door het donker. We zoeken naar elkaar, maar raken steeds verder weg. [Break – alleen piano/gitaar, bijna fluisterend] Als morgen niemand antwoord geeft… als mijn stem verloren gaat… dan schrijf ik mijn woorden in de regen op de straat. Zodat iemand ooit zal weten dat ik hier heb gestaan. Dat zelfs in diepe duisternis een klein licht kan bestaan. [Final Chorus – groot, emotioneel en rauw] Waar de stilte woont, zal ik mijn stem laten horen. Voor de mensen die verdwalen, voor de harten die verloren zijn. Waar de stilte woont, zal ik blijven zoeken naar dat ene kleine licht dat zelfs de donkerste nacht niet doven kan. [Outro – laag en gebroken] De nacht kent mijn naam… maar vannacht ben ik niet bang voor de stilte.
