Μόνη στο σπίτι, η φωτιά χαμηλώνει. Το δάσος σφίγγει, η νύχτα βαραίνει. Ακούω βήματα να σκίζουν τη σιωπή. Κάτι μέσα μου ανασηκώθηκε. Ήρθαν χωρίς να ξέρουν. Κι εγώ δεν ήμουν έτοιμη. Δεν γύρευα κακό, γύρευα σαρκα. Μα η ορμή φούσκωσε σαν φωτιά. Μπαινουν στο σπίτι χωρίς σκοπό, η αποχή κάνει ό,τι δεν τολμούσα εγώ. Κοιταζουν γύρω σαν να ’ταν δικό τους. Αγγίζουν παιχνίδια, αλλαζουν τον χώρο. Τους ταΐζω γλύκα, μέσα μου καίει κάτι. Κάτι παλιό. Κάτι που δεν ξεχνά. Η αποχή μιλάει. Κι εγώ την ακούω. Ήθελα να μείνουν. Να με γεμίσουν ζωή. Το σκοτάδι διαλέγει πριν από μένα. Κι η νύχτα κυλάει μόνη της. Ό,τι ήθελε να τα δοκιμάσει, η καρδιά ήθελε σάρκα και λυγμό. Μπήκαν μέσα μου σαν ανάσα στο κρύο, η αποχή έγραψε, τέλος, πριν μιλήσω εγώ. Outro Η φωτιά σβήνει. Ο χώρος αδειάζει ξανά. Μόνο η αποχή μου μένει να θυμίζει τι δοκίμασα εδώ. Η καρδιά μου ζήτησε σάρκα και λυγμό, το τέλος δεν άλλαξε τίποτα. Το σπίτι ακόμα διψάει. Κι εγώ μαζί του.
