กรุงเทพฯ ยามค่ำ ไฟงามหลายเนาะ... แต่งามปานใด๋ กะบ่งามเท่าเจ้า สาวกรุงเทพฯ เอ๊ย... อ้ายจากบ้านมาตั้งไกล หอบกระเป๋าใบเดียวเข้ากรุง เช้าขึ้นรถเมล์ไปทำงาน เย็นกลับห้องเช่าเดิมทุกวัน เจ้าเดินผ่านหน้าร้านกาแฟ เสื้อผ้างามๆ กลิ่นหอมลอยมา อ้ายได้แต่ยิ้มแล้วหลบสายตา อยากทักหลาย แต่ปากบ่กล้าเว้า รองเท้าอ้ายยังเปื้อนฝุ่น เสื้อทำงานกะตัวเดิมๆ เจ้าอยู่ใต้แสงไฟเมืองงาม ส่วนอ้าย... มาจากท่งนาไกล สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย บ่ฮักอ้าย กะบ่เป็นหยัง อ้ายมันผู้บ่าวบ้านๆ บ่มีรถงาม บ่มีเงินถัง สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย บ่ฮักอ้าย... อ้ายเข้าใจ แต่เวลาที่เจ้ายิ้มมา หัวใจบ้านๆ กะสั่นทุกที โอ้... แคนเอ๊ย อย่าครางหลาย เดี๋ยวใจอ้ายสิคิดไปไกล... พักเที่ยงกินข้าวร้านข้างทาง สี่สิบบาทกะอิ่มพอดี เห็นเจ้านั่งอยู่ร้านฝั่งตรงข้าม อ้ายกะเผลอเบิ่งอยู่ทุกที แม่โทรมาถาม “อยู่กรุงเป็นจั่งได๋?” อ้ายตอบ “สบายดีแม่ บ่ต้องห่วง” แม่ถามต่อ “มีสาวแล้วบ่ลูก?” อ้ายหัวเราะ... แล้วกะเงียบไปโดน อยากพาเจ้าไปเบิ่งบ้านอ้าย ไปฟังเสียงแคนยามลมพัดนา แต่จักว่าเจ้าสิหัวเราะบ่ ถ้าอ้ายเว้าฝันบ้านๆ ออกมา สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย บ่ฮักอ้าย กะบ่เป็นหยัง อ้ายมันผู้บ่าวบ้านๆ เว้าอีสานยังติดทุกคำ สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย บ่ฮักอ้าย... อ้ายเข้าใจ แต่เวลาที่เจ้ายิ้มมา หัวใจบ้านๆ กะสั่นทุกที อ้ายบ่มีรถให้เจ้านั่ง มีแต่มอเตอร์ไซค์เก่าอยู่บ้าน บ่มีร้านหรูให้กินทุกวัน มีแต่ข้าวเหนียวกับลาบฝีมือแม่ อ้ายบ่สัญญาว่าสิให้ทุกอย่าง เพราะบางอย่างอ้ายกะยังบ่มี แต่ถ้าเจ้าถามว่าใจดวงนี้ มีให้ไผ... กะมีให้เจ้านั่นล่ะ แคนเอ๊ย... เว้าแทนอ้ายแน พิณเอ๊ย... อย่าฟ้าวเซา สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย บ่ฮักอ้าย กะบ่เป็นหยัง ถึงอ้ายเป็นผู้บ่าวบ้านๆ หัวใจอ้ายกะฮักเป็นคือกัน สาวกรุงเทพฯ บ่ฮักอ้าย มื้อนี้บ่ฮัก... อ้ายเข้าใจ ถ้ามื้อใด๋เจ้าเมื่อยกับเมืองใหญ่ บ้านอ้ายยังมีลมเย็นๆ และมีอ้าย... ถ่าเจ้าอยู่เด้อ แม่เอ๊ย... เรื่องสาวที่แม่ถามวันนั้น ยังบ่ได้เป็นแฟนดอก แต่อ้าย... ยังบ่ยอมแพ้เด้อ แคนมา...
