[Verse 1] ตอนเป็นเด็ก...ฉันถามครูทำไมต้องทำร้ายนักเรียนด้วย... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันแบ่งขนมให้เด็กที่ไม่มีเงิน... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันบอกว่าคนแพ้ก็สมควรได้รับกำลังใจ... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันเชื่อว่าความใจดีไม่ใช่ความอ่อนแอ... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ [Verse 2] โตขึ้นฉันถามว่าทำไมคนโกงถึงได้ดี... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันบอกว่าภาษีควรกลับมาหาประชาชน... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันเสนอให้ตัดความฟุ่มเฟือยแล้วเพิ่มงบโรงเรียน... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันบอกว่ากฎหมายควรใช้กับทุกคนเท่ากัน... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ [Pre-Chorus] ฉันแค่อยากให้ของที่พังกลับมาดี... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันแค่อยากให้พรุ่งนี้ดีกว่าเมื่อวาน... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ [Chorus] คนปกติไม่คิดจะแก้ไข ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม คนปกติไม่คิดจะแก้ไข เพราะกลัวต้องเริ่มต้นใหม่ คนปกติไม่คิดจะแก้ไข ถ้ายังพออยู่ได้ก็พอแล้ว คนปกติไม่คิดจะแก้ไข แล้วเรียกคนที่ลงมือว่า "ผิดปกติ" [Verse 3] ฉันอยากให้เมืองเดินได้มากกว่ารถติด... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันอยากให้คนจนมีโอกาสมากกว่าคำสงสาร... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันอยากให้โลกสะอาดกว่าที่รับมา... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ ฉันอยากให้มนุษย์เลือกเหตุผลมากกว่าความเกลียด... เขาหาว่าฉันคือคนไม่ปกติ [Bridge] บางที...โลกไม่ได้กลัวความผิดปกติ โลกอาจกลัวการเปลี่ยนแปลง เพราะทุกครั้งที่มีคนลุกขึ้นถาม คนที่นั่งสบาย...มักเรียกเขาว่า "ผิดปกติ" [Final Chorus] คนปกติไม่คิดจะแก้ไข ถึงรู้ว่ารอยร้าวขยายใหญ่ขึ้นทุกวัน คนปกติไม่คิดจะแก้ไข แล้วเรียกความเคยชินว่าความถูกต้อง คนปกติไม่คิดจะแก้ไข จนวันหนึ่งไม่มีอะไรเหลือให้แก้ คนปกติไม่คิดจะแก้ไข ถ้าอย่างนั้น...ฉันยอมเป็นคนไม่ปกติก็ได้
