
Sei ruhig Sei ruhig kloaner Bua wos woaßt denn scho, woaßt Bua ih bin oid un hobs scho erfahrn, Krieg, Übel, Hunger, Angst wos wuist kenn ma scho, machs erst moi durch. Der Bua is recht ruhig un möcht gern wos song, da tönts vom Oiden rüber, wenns so wär wia du host gsogt , nacha hätt ihs umasonst mitgmacht. Wos hod do dei oder mei Gott do. Aber jetzt is ah Rua ih wui nix mehr hern, so ah Schmarrn , es is hoid so, Bua her zua, scho fängt er wieda oh. Es muaß so sei ja mei. Der Bua schaut un is ganz stad, der Oide hodn fest im Blick. Er wui Ruhe zoang er hods hoid ned, es rumort in erm so is bei erm. Der Bua macht sein Mund auf und sogt zu erm, mei Jesus lebt. Darauf der Oide, Weihnachtn is doch vorbei oder, is doch klar. Der Bua schaut fest erm oh. Ih lieb ihn auch unterm Jahr. Der Oide woaß nix mehr zu song , der Bua wollt nochmoi sich dazu bekennen. Do is der Oide so sauer gworn un hod an Bua ah Watschn gebn. Da Bua woant un die Augn lacha no, leise er no sogt, Jesus ih mog di immer no.

