Í djúpum þar draugar og doði á hró, reis erfingi eldsins úr brennandi ró. Með hringinn frá föður sem fór í sinn dóm, og orðin sem lifa í skugga og ljóm. Með glóð undir hjarta og stál yfir sár, hann kallar á ætt sína — vöknuð úr dár. Sál Ulvarns í blóði hans ómar með kraft, og brumunni fylgir hann gegnum sinn haft. Er dimmálfar hvísla úr þokunni djúp, hann svarar með ljósi sem klýfur þau hjúp. Hann ber dauðans dóm í fingrum og röst, og heimurinn heldur í loksins sinn þögn.
