เฮ้ย! หมู่เฮา! มื้อนี้วันหยัง!? — เงินเดือนออก!!! ดังๆ แน! วันหยัง!? — เงินเดือนออก!!! เอ้า! มื้อนี้อ้ายเลี้ยงเอง! สั่งโลดพี่น้อง! ฮ่าๆๆ! ทำงานมาตั้งสามสิบมื้อ ตื่นแต่เช้าเมื่อยจนหลังงอ หัวหน้าสั่งซ้าย นายสั่งขวา กะอดเอาไว้ ถ่าเงินเดือนออก พอเสียงติ๊งดังเข้าบัญชี โอ๊ย! ชีวิตดีขึ้นทันตา โทรหาหมู่ “อยู่ไสกันวะ?” มื้อนี้มาโลด อ้ายเป็นเจ้ามือ! จริงบ่? — จริง! เลี้ยงบ่? — เลี้ยง! ทุกคนบ่? — ทุกคน! จำคำไว้เด้อ! เงินอยู่ในบัญชี ใจกะใหญ่ เมื่อวานกินไข่ มื้อนี้กินไก่ อยากกินอีหยังสั่งมาไวๆ เงินเดือนออกแล้ว... อ้ายบ่ย่าน! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! มื้อนี้อ้ายมีเงินแล้วเด้อ! เหล้ามา! กับแกล้มมา! หมู่มาอีกจักสิบคนกะมา! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! มื้อนี้อ้ายสิเลี้ยงให้พอ! ชนแก้วขึ้นแล้วร้องดังๆ เงินเดือนออกแล้ว... ม่วนโลดพี่น้อง! ชน! — ชน! กิน! — กิน! สั่ง! — สั่ง! ใผจ่าย? — อ้ายจ่าย! โอ๊ย... เว้าดังเกินไปบ่วะ? จานที่หนึ่ง จานที่สอง เหล้าขวดหนึ่ง แล้วกะขวดสอง หมู่คนหนึ่งพาหมู่อีกคนมา จากโต๊ะสี่คนเป็นสิบสอง! คนนี้สั่งปลา คนนั้นสั่งไก่ อีกคนบอก “เอาอย่างเก่ามาใหม่!” อ้ายยังยิ้ม “บ่เป็นหยังดอก” แต่เริ่มเปิดยอดเงินเบิ่งเบาๆ เป็นหยัง? — บ่เป็นหยัง! หน้าซีดเด้อ! — อากาศฮ้อน! เงินยังหลายบ่? — หลายอยู่! ...หลายอยู่บ้อ? เงินอยู่ในบัญชี... เบาลงหลาย หัวใจเมื่อกี้ใหญ่ ตอนนี้เริ่มหาย แต่คำว่าเจ้ามือเว้าออกไปแล้ว ลูกผู้ชาย... ต้องสู้ต่อไป! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! มื้อนี้อ้ายยังมีเงินอยู่เด้อ! เหล้ามา... แต่ช้าก่อนเด้อ กับแกล้มพอแล้ว บ่ต้องสั่งเพิ่ม! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! ชนแก้วเบาๆ กะได้พี่น้อง! กินให้อิ่ม ม่วนให้พอ แต่อย่าสั่งห่อกลับบ้านเด้อ! เฮ้ย! เช็กบิลแน! ... เท่าไหร่นะ? ... เว้าอีกเทื่อได้บ่? ... โอ๊ยยยยย! ไหวบ่? — ไหว... แน่ใจบ่? — ไหวอยู่... ให้หมู่ช่วยบ่? — เอ่อ... เอ้า แคนมา! พิณมา! ฟ้อนก่อน... เรื่องเงินค่อยคิด! เฮ้! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! ออกตอนเช้า... ตอนค่ำหายแล้วเด้อ! เหล้ากะกิน หมู่กะเลี้ยง เหลือเงินพอซื้อข้าวเหนียวบ่หนอ! เงินเดือนออกแล้วเด้อ! ออกแล้วเด้อ! เดือนหน้าสิบ่ทำแบบนี้แล้วเด้อ! สิประหยัด สิอด สิออม อ้ายสาบานต่อหน้าหมู่ทุกคน! จริงบ่? — จริง! แน่นะ? — แน่! เดือนหน้าสิเลี้ยงอีกบ่? — ... เอ่อ... ถ้าเงินเดือนออก... ค่อยว่ากันอีกเทื่อ! ฮ่าๆๆๆ! ชนแก้ว! เฮ้!
