
Pulang... pulang... Neng ngomah... ono sing ngenteni... Hujan turun di kota ini tapi baunya bukan hujan rumah Di sini tidak ada yang memanggil "pulang" hanya notifikasi yang tak pernah diam Aku rindu suara dapur pagi hari rindu halaman kecil yang tak pernah kusinggahi Bahasa yang dulu kuanggap biasa sekarang terdengar seperti doa Mungkin aku tidak pergi untuk lari Mungkin aku pergi untuk mengerti bahwa beberapa hal sederhana baru terasa setelah jauh dari sini Kangen... (Kangen...) Bukan sekadar ingin pulang... Kangen... (Kangen...) Aku rindu jadi anak yang tenang... Di rumah yang tidak butuh alasan untuk membuatku merasa aman... Kangen... Aku kangen... Masih ada kursi di depan jendela tempat ayah duduk menunggu senja Masih ada gelas di meja dapur tempat ibu menyimpan teh hangat Aku di sini belajar jadi dewasa tapi diam-diam masih ingin dipangku Aku berlari sejauh ini tapi rumah tetap jadi arah yang tidak bisa kuhapus Mungkin aku tidak pergi untuk lari Mungkin aku pergi untuk mengerti bahwa beberapa hal sederhana baru terasa setelah jauh dari sini Bukan sekadar ingin pulang... Kangen... (Kangen...) Aku rindu jadi anak yang tenang... Di rumah yang tidak butuh alasan untuk membuatku merasa aman... Kangen... Aku kangen... Ora ilang... Ora ilang roso kangen iki... Senajan adhoh... Senajan suwe... Omah iku tetep ono... Neng jero dhodha... Aku tidak tahu kapan aku akan pulang. Tapi aku tahu... aku tidak pernah benar-benar pergi. Kangen... Kangen... Kangen... Kangen... Kangen... (Kangen...) Bukan sekadar ingin pulang... Kangen... (Kangen...) Aku rindu jadi anak yang tenang... Kangen iku dudhu leloro... Kangen iku bukti... Yen ono bagian soko awakku sing durung tau lungo soko kene... Pulang... pulang... Neng ngomah... ono sing ngenteni...

