Στην αρένα της οθόνης, με τα μάτια σφαλιστά, πιστεύουμε τα ψεύτικα, σαν να ’ναι αληθινά. Αν ο «δικός μας» έσφαλε, το λέμε «ευφυΐα», και του «άλλου» το παράπτωμα — θανάσιμη αμαρτία. Μετράμε το λιγότερο κακό με ζυγαριά στημένη, σε μια πατρίδα που διψά, μα μένει διψασμένη. Γιατί έγινε το «ξέπλυμα» της σκέψης μας συνήθεια, και χάθηκε το είναι μας για μια μικρή προμήθεια. Μέτρα το ήθος, ζύγισε τις πράξεις, μόνο μ' αλήθεια τον κόσμο θα αλλάξεις. Η αριστεία δε ζητά «πλάτες» και γνωριμίες. Δε χτίζει κάστρα από χαρτί και ψεύτικες φιλίες. Κι άμα ζητάμε το «γνωστό» αντί για το σωστό, θα χτίζουμε το μέλλον μας σε έδαφος σαθρό. Ζητάμε χέρια που δημιουργούν, μυαλά που έχουν φως, εκείνους που παλεύουνε για το κοινό καλό. Ανθρώπους με ανάστημα, με έργο και αξία, να δώσουν στη ζωή σκοπό, δύναμη κι ουσία. Ψάξε το ήθος, απαίτησε τις πράξεις, μόνο μ' αλήθεια τον κόσμο θα αλλάξεις. Η πρόοδος δεν χτίζεται με λόγια δανεικά, ούτε με πρόσωπα παλιά ντυμένα γιορτινά — Κι αν παραμείνει η στάση μας, μια ένοχη σιωπή, το μέλλον θα ’ναι των παιδιών, μια ανοικτή πληγή. Ν’ αλλάξουμε τη σκέψη μας, ν’ ανοίξουμε τα μάτια, πριν γίνουν πάλι τα όνειρα, σαράντα δύο κομμάτια. Να σπάσουμε τα τείχη της κομματικής φωνής, πριν φθάσει η παρακμή μας στο τέλος της γραμμής. Τίμησε το ήθος, δικαίωσε τις πράξεις, μόνο μ' αλήθεια τον κόσμο θα αλλάξεις. Μόνο μ' αλήθεια... Στο τέλος της γραμμής. Ν’ αλλάξουμε τη σκέψη μας, ν’ ανοίξουμε τα μάτια, πριν γίνουν πάλι τα όνειρα, σαράντα δύο κομμάτια. Να σπάσουμε τα τείχη της κομματικής φωνής, πριν φθάσει η παρακμή μας στο τέλος της γραμμής. Τίμησε το ήθος, δικαίωσε τις πράξεις, μόνο μ' αλήθεια τον κόσμο θα αλλάξεις.
