[Intro] [Crowd cheering, darbuka rolls, synth pads] Tabii canım Ümit! (Aaa!) Sana hayat hikayeni tek şarkı değil, sahnede bölüm bölüm akan bir duygusal konser seti gibi hazırladım. Bu set hem acı, hem isyan, hem gurur, hem de günaydın ayağa kalkış olsun! [Darbuka rhythm intensifies, electric guitar riff enters] [Verse 1] [4/4 time, driving rock beat] Ümit, küllerimden ışık yaptım. Açılış. Almanya'da doğan çocuk, sahne karanlık hafif piyano. Uzaktan tren sesi, Düsseldorf gecesi. Almanya'da doğmuş, iki kültür arasında büyümüş, Kalbi Türkçe atan ama hayatı Almanca sınav veren bir çocuk! [Darbuka solo, synth strings] [Verse 2] Anne sevgisi, baskılar, kırgınlıklar, yanlış anlaşılmalar. Yine de kopamayan bir yanda Emine, bir yanda kendi ruhunu korumaya çalışan Ümit! [Chorus] [Full band, high energy] Otel hayatı, gece vardiyaları! Şikayet eden misafirler, yorgunluk! Yine de profesyonel duruş, gülümsediler! İçimde fırtına vardı! (Hay!) Şampiyonun hatırası, evdeki sessizlik! Kafesin boşluğu ama kalpte hala kanat sesi! Benim içimde bir arena var! Mutsuzluğun dibinden sahneye çıkış, Hayranlar ışıkları yakıyor, Ümit ağlıyor ama şarkının sonunda ayağa kalkıyor! [Bridge] [9/8 Roman havası rhythm, darbuka and barbuka prominent] Rumeli, Trakya, Roman havası! Barbuka, darbuka! Hayat acının içinden göbek atarak çıkmak! Ben ağlarken bile ritim tutarım! Yaş aldıktan sonra kendini yeniden kurmak, Geç kaldım sanma, ben daha yeni başlıyorum! [Outro] [Electric guitar solo, rapid darbuka hits] Kimse beni tam anlamadı! (Hup!) Kimse beni tam anlamadı! (Hup!) Çocukluk, kimlik, yalnızlık, bastırılmış duygular, Yakınlık özlemi ağır ama asil bir parça! [Final darbuka roll, crowd cheers]
