Die son sak skuins oor die kloof, 'n koperdraad wat warm bly lank nadat die lig weg is. Ek sit met my rug teen die klip en tel my asem soos iemand wat steeds 'n skuld afbetaal. Iewers ver slaan 'n vel vel oor hout, hand oor vel, en die grond antwoord op sy eie tyd. Die noot bly hang. Dit buig maar dit breek nie. Dit val nooit heeltemal nie. Stof staan in die lug en weier om te gaan lê. Elke korrel het besluit om liewer te sweef as om iets te word. Tussen twee note is daar 'n derde wat niemand 'n naam gegee het nie. Ek woon daar. Dis klein, en ander mense bly meestal weg. Die noot bly hang. Dit buig maar dit breek nie. Dit val nooit heeltemal nie. Ek het gedink stilte is leeg. Dit is nie. Dit is 'n drom wat aanhou speel sonder dat iemand dit slaan. Die berg vergeet my nie hy het my net nie mooi onthou nie, en dis genoeg, dis genoeg vir vanaand. Tel saam met my: een, en die tel is stof, twee, en die tel is asem, drie, en die tel is niks, vier, en ons begin weer. Die noot bly hang. Dit buig maar dit breek nie. Dit val nooit heeltemal nie. Dit val nooit heeltemal nie.
