(intro) (Zwrotka 1) Słońce ledwie się przedziera przez dębowe liście, Idziemy ramię w ramię, w rosie lśniącej uroczyście. Ty masz swój stary nożyk, ja wiklinowy kosz, Wiatr nam szepcze w gałęziach, że grzybów będzie w bród. Pod nogami miękki mech, w powietrzu zapach mchu, Znalazłaś właśnie borowika – aż zaparło tchu. (Refren) A w koszu dary lasu, brązowe i złote, Zbieramy w nim miłość i naszą ochotę. Na spacery we dwoje, na wspólne milczenie, To nasze małe, leśne spełnienie. Pełny kosz, serca lekkie, jesień wokół nas, Najlepiej płynie z Tobą w tym lesie czas. (Zwrotka 2) Wracamy do domu, gdy zmierzch kładzie się na progu, Z koszami tak ciężkimi, że dziękujemy Bogu. Stół w kuchni zasłany gazetą, nóż miga w dłoni, A zapach świeżych podgrzybków po kątach nas goni. Ty czyścisz kapelusze, ja kroję je w plastry, W tej prostej czynności nie trzeba nam gwiazdy. (Refren) A w koszu dary lasu, brązowe i złote, Zbieramy w nim miłość i naszą ochotę. Na spacery we dwoje, na wspólne milczenie, To nasze małe, leśne spełnienie. Pełny kosz, serca lekkie, jesień wokół nas, Najlepiej płynie z Tobą w tym lesie czas. (Zwrotka 3) W słoikach już rzędem marynaty się mienią, Będą nam przypominać, co działo się jesienią. Suszone kapelusze na sznurkach nad piecem, To skarb najcenniejszy, jaki w życiu niesiem. Gdy zima nas zmrozi i świat stanie w bieli, Zwiemy ten smak lata, któryśmy tu zamknęli. (solo) (Refren) A w koszu dary lasu, brązowe i złote, Zbieramy w nim miłość i naszą ochotę. Na spacery we dwoje, na wspólne milczenie, To nasze małe, leśne spełnienie. Pełny kosz, serca lekkie, jesień wokół nas, Najlepiej płynie z Tobą w tym lesie czas. (solo) (outtro)
