
[Verse 1] Da Mond steht schief über’m Doch, wia a Aug, des ned gonz schloft. i spür, wia’s in mir dunnat, doch koa Laut kimmt auße aus mir. [Verse 2] Da Otem brennt im koltn Raum, a Schotten streift durchs Herz. A Kriag, den kana seh’n mecht, und trotzdem is a echt. [Refrain] Lautloser Sturm, der mi treibt, durch Finsternis, durch d’Zeit. A Feier, des koa Zechn zagt, doch in mir schrei’t’s so weit. Wo Stoa und Herz si treff’n, do find i Ruah im Leid. [Verse 3] Da Wind in mir, er red ka Wort, doch reißt er olles auf. Des Olte, des Vadeckte, fliagt furt, wia Laub im Staub. [Verse 4] Da Blick in’n Spiegel z’ruck, a fremds G’sicht, und trotzdem mei. i find mi, wia i foll, und steh auf, gonz neich dabei. [Refrain:] Lautloser Sturm, der mi treibt, durch Finsternis, durch d’Zeit. A Feier, des koa Zechn zagt, doch in mir schrei’t’s so weit. Wo Stoa und Herz si treff’n, do find i Ruah im Leid. [Solo] [Bridge:] Zwischen Otem und Gedonk‘n, reißt a Liacht durch’n dunklen Grund. i valier mi, und i find mi wieda, im Sturm, der stumm, in mir wohnt. [Outro:] Da Mond schaut zua, wia’s stüll wird, noch’m Dunna, noch der Wut. A letzta Schlog, a tiafa Zug, des Herz klopft wieda guat. Und im Sturm, im Wind hob i mei Spur, er steht stüll – mei lautloser Sturm.

