Music, Arrangement and Lyrics by Ravion-Jarlix ©2026 All rights reserved ———————————————— De laatste mensen pakken hun spullen, een handdoek onder de arm De strandopgang wordt langzaam leger, de avond houdt zich nog even warm Ik zit hier op het bankje boven zee, met zand nog aan mijn schoenen Een meeuw trekt laag langs het water, alsof hij nergens heen hoeft Verderop klinkt nog een kinderstem, een bal rolt over het pad En uit een open raam beneden komt een liedje dat ik bijna vergat De golven praten zachter nu, de dag legt zich erbij neer En ergens tussen toen en nu staan mijn jongens weer De laatste zomeravond, de zon zakt langzaam neer Ik hoor de stemmen van die dagen tussen de golven heen en weer De laatste zomeravond, wat neem ik mee naar huis? Laat ik het achter op dit bankje, of neem ik het mee naar huis? Ik zie twee jongens door het duin rennen, hun knieën vol met zand Een schepje, een kapotte vlieger, een ijsje in hun hand We kwamen thuis met rode wangen, te laat voor het avondeten En jij zei: laat ze nog maar even, ze zullen dit niet snel vergeten Nu hebben ze hun eigen dagen, hun eigen deur, hun eigen plan En toch hoor ik hier hun stemmen alsof ik ze nog roepen kan De laatste zomeravond, de zon zakt langzaam neer Ik hoor de stemmen van die dagen tussen de golven heen en weer De laatste zomeravond, wat neem ik mee naar huis? Laat ik het achter op dit bankje, of neem ik het mee naar huis? Misschien hoeft er niets te blijven zoals het vroeger was Misschien is juist het mooie dat het voorbij mocht gaan Ik hoef hun handen niet meer vast te houden, ze lopen zelf al ver vooruit Maar als ik straks naar huis toe fiets, gaan die stemmen met me mee De laatste zomeravond, de zon raakt bijna zee Ik hoor twee jongens lachen en ik glimlach met ze mee De laatste zomeravond, ik weet nog niet precies Of ik het los moet laten — of meenemen naar de herfst misschien De laatste badgasten zijn verdwenen, het pad wordt koud en stil Ik blijf nog even zitten, omdat ik nog niet weg wil De zee blijft tegen het strand slaan, alsof ze niets hoeft te bewaren Ik sta op, trek mijn jas wat dichter, en loop langzaam door de duinen naar de nacht © Ravion-Jalix - 2026
