Aşık olunca insan yanmaz derler pirdaşım, Gönül girerse yola, AŞK’a yanar, AŞK’a yanar! Uzak sanma ateşi, yakın olan o kora, Pervane olan koşar, AŞK’a yanar, AŞK’a yanar! Koşmak yetmez bu yolda, menzil sır içinde sır, Ateşe varmak için eren olmak gerektir. Onlar atılır kor’a, yandıkça dokunurlar, Dokundukça yananlar, AŞK’a yanar, AŞK’a yanar! Aşık olunca yanmaz insan, AŞK’a yanar! AŞK'a yanar, AŞK'a yanar! Aşık olunca yanmaz insan, AŞK’a yanar! AŞK'a yanar! Köz olur bazısı da, yetmez, hiç olmak ister, Bu can durmaz yerinde, tamamen kül olmayı diler. "Bile bile neden?" diye sorsan aşığa; Başka ne uğruna ki... AŞK’a yanar, AŞK’a yanar! Kül olana dönüp de "Pişman mısın?" desen eğer, Ey dervişim der! Yanan can sanma aşktan ah eyler. Aşık olunca yanmaz insan, AŞK’a yanar! AŞK'a yanar, AŞK'a yanar! Aşık olunca yanmaz insan, AŞK’a yanar! AŞK'a yanar!
