[Rap] Ο πύργος των σημάτων είναι απόψε πάλι απασχολημένος ενώνοντας τ’ αυτιά ενός αγοριού και μιας κοπέλας. Αναβοσβήνει στο σκοτάδι, ενώ τα χρόνια στοιβάζονται μέσα στα δεδομένα. Μια τεράστια οθόνη σαν αυγή κανείς δεν τη κοιτά — κανείς δεν τη βλέπει. Κι όμως η νύχτα σε λίγο θα διαλυθεί. Ξανά ο ουρανός θα τυφλώσει τα μάτια. Η κοπέλα που κατέβηκε απ’ τον ουρανό είναι οπτασία, άγγελος ανάμεσα σε αίμα και σε όσους ζητούν τον θάνατο. «Τους ζηλεύω» ψιθυρίζει — μα μιλά μόνο στα δέντρα του δρόμου. Φτάσαμε μακριά πια. Μπορούμε ακόμα και να ψιθυρίσουμε μετά τον έρωτα σ’ αυτή τη γωνιά της πόλης όπου δεν περνά κανείς. Η Αριάδνη έχασε το πολύτιμο μεταξένιο της νήμα. [Hook] Θέλω να πνιγώ σ’ αυτόν τον σιωπηλό ύπνο. Κι όμως θέλω να επιπλέω μέσα στ’ όνειρο κάποιου άλλου. [Rap] Γάτες αδέσποτες, μεθυσμένες από ένστικτο. Κοράκια ψάχνουν στα σκουπίδια και πετούν τρομαγμένα. Στις «είκοσι πέντε η ώρα» διασχίζουν το βρώμικο κανάλι. Ένας μόνο καθαριστής. Σταματά στη μέση της κίνησης. Στέκεται ακίνητος — κι ύστερα σωπαίνει για πάντα. Άρθρο δώδεκα του συντάγματος. Ειδοποίηση αιφνίδιου θανάτου. Δελτία τύπου, νεκροτομές, αγγελίες εργασίας, πιστοποιητικά κατοικίας. Στο ποδηλατοστάσιο τα κλεμμένα ποδήλατα βρίζουν τη μοίρα τους. Κι εγώ — με αλλεργία στο μέταλλο — δεν μπορώ να μην τα αγκαλιάσω. Βραβείο για είκοσι πέντε χρόνια δουλειάς. Μια ζωή αντιγραφή της ζωής των άλλων. Μισοτελειωμένα όντα. Γρήγορα τεχνάσματα για να εγκαταλείψεις τον δρόμο. Με γραβάτες λερωμένες από εμετό σφίγγουν τον λαιμό τους. Και η γη πατά πάνω στα πτώματα πολεμιστών με κοστούμια. [Chorus] Θέλω να πνιγώ σ’ αυτόν τον σιωπηλό ύπνο. Κι όμως θέλω να επιπλέω μέσα στ’ όνειρο κάποιου άλλου. Θέλω να πνιγώ σ’ αυτόν τον σιωπηλό ύπνο. Κι όμως θέλω να επιπλέω μέσα στ’ όνειρο κάποιου άλλου.
