Σπασμένοι καθρέφτες στο μυαλό, κομμάτια που δεν ενώνονται πια. Η εικόνα μου χάνεται στο φως, κι η αλήθεια θρυμματίζεται ξανά. Σπασμένα όνειρα, φωνές στη σιωπή, κρατούν τα μυστικά που χάθηκαν στη γη. Αν κοιτάξω μέσα, θα βρω σκοτάδι, μα η ψυχή μου ψάχνει ακόμα ζωή. Κοιτάζω το πρόσωπο μου να σβήνει, σε θραύσματα που πονάνε βαθιά. Κι αν ψάξω να βρω ποιος είμαι εγώ, θα βρω μονάχα σιωπή και κενά. Σπασμένα όνειρα, φωνές στη σιωπή, κρατούν τα μυστικά που χάθηκαν στη γη. Αν κοιτάξω μέσα, θα βρω σκοτάδι, μα η ψυχή μου ψάχνει ακόμα ζωή. Ίσως να μην υπάρχει αλήθεια πια, ίσως να ζούμε σε κομμάτια γυαλιού. Μα αν ενώσεις τις σκιές ξανά, θα δεις το φως να βγαίνει απ’ το κενό.