Ακρίτας ήμουν στα βουνά, κι είχα φτερά στα στήθια, μα ήρτεν η φωθιά κι εχάθα όλα τα ενθύμια. Στα χώματα που ερίζωνα, κι εσπέρνα την ελπίδα, πλέον καρφώνω τον καημό και τραγωδώ την πατρίδα. Τα σπίτια που εχτίσαμε, με πέτρα και με αίμα, στέκ’νε μονάχα στα όνειρα και σ’ ένα δάκρυ στέμμα. Εκάψαν’ τα χωριά μας οι άνεμοι του τρόμου, κι έμειν’ η μάνα μου σιωπή στου πόνου τον ανήφορο. [Ρεφρέν (τραγουδιστό - μπορεί να επαναλαμβάνεται)] Εσύ, πατρίδα μ’, αχ να σ’ έβλεπα ξανά, με τα πλατάνια τα ψηλά και τα νερά τα γάργαρα. Στο χώμα σ’ το ευλογημένο, θέλω να ξαποστάσω, κι άμα πεθάνω, Πόντε μου, εκεί θέλω να φτάσω. Ο ξενιτεμένος πόνεσε, μα δάκρυ δεν αφήνει, γιατί το δάκρυ γίνεται ψωμί και το μοιραίνει. Τ’ όνομα σου κουβαλώ, σαν φυλαχτό στο στήθος, κι αν ζω μακριά σου, πατρίδα μ’, είμαι μαζί σου μύθος. Κι αν φύγαν όλα πίσω μου, κι εχάθα το δικό μου, η ρίζα μ’ ζει στα βάσανα, και θρέφ’ει το παιδίν μου. [Τελική επανάληψη ρεφρέν (αργά, πιο λυγμικά):] Εσύ, πατρίδα μ’, αχ να σ’ έβλεπα ξανά, με τα πλατάνια τα ψηλά και τα νερά τα γάργαρα. Στο χώμα σ’ το ευλογημένο, θέλω να ξαποστάσω, κι άμα πεθάνω, Πόντε μου, εκεί θέλω να φτάσω.
