[Verse 1] Ry in die oggend, rooi son oor die stad, Coca-Cola kleure op die bus so glad. Yogis op die ruit, glimlag groot en breed, Maar binne sit ons mense met te veel verdriet. Taxi-skreeu op die hoek, laai nog siele op, Kinders met hul tasse, vrouens dra die gewig op kop. Ons betaal laas se sente, net om werk toe te gaan, En elke dag voel dieselfde, net nog ’n lang pad aan. [Chorus] Ek’s moeg vir julle pragtige praatjies, jul leë beloftes op die skerm. Ons sit vas in hierdie taxis, waar die lewe brand en niemand leer. Julle sit hoog in jul huise, ons sweet in die stof van die pad. Ons het min, maar ons onthou nog, dis gewone mense wat die land nog dra. [Verse 2] By die robot staan ’n ou man, hand op sy kierie leun, Hy wag vir ’n plek in die taxi, voete lankal seer geskuur. Die radio speel die nuus van nog ’n groot gekuier fees, Terwyl ma’s op plastiekstoele wag vir kinders se laaste les. Die bestuurder jaag oor lyne, skreeu "vol, my broer!", Die yster rinkink onder ons, soos ’n sinkhuis se vloer. Op die sitplek langs my huil ’n vrou sag in haar hand, Sy sê haar kind soek werk, maar hier’s geen toekoms in die land. [Chorus] Ek’s moeg vir julle pragtige praatjies, jul leë beloftes op die skerm. Ons sit vas in hierdie taxis, waar die lewe brand en niemand leer. Julle sit hoog in jul huise, ons sweet in die stof van die pad. Ons het min, maar ons onthou nog, dis gewone mense wat die land nog dra. [Bridge] Julle plakkate hang nog op, lank ná die stemme stil, Ons ry verby dieselfde gat in dieselfde slaggat-ril. Coca-Cola op die deur, maar daar’s geen soet in die bek, Net rook en rusies in die verkeer en beloftes wat niks beteken. Julle sit om groot tafels, met glas en wyn so fyn, Ons tel borde op by sopkombuise, kinders vra: "Is daar nog brood vir my?" Hoeveel keer kan julle sê "verandering kom nog" een dag, Terwyl ons in hierdie minibus weer breekligte agteraan volg elke nag? [Chorus] Ek’s moeg vir julle pragtige praatjies, jul leë beloftes op die skerm. Ons sit vas in hierdie taxis, waar die lewe brand en niemand leer. Julle sit hoog in jul huise, ons sweet in die stof van die pad. Ons het min, maar ons onthou nog, dis gewone mense wat die land nog dra. [Outro] So ry ons elke more, selfde pad, selfde seer, Coca-Cola verf die skryn nie oor, Yogis lag maar hul sien ons nie meer. Maar in die skadu van die sitplek, fluister ons nog stil: Ons sal aanhou leef en werk hier, tot die dag dat hoop weer vul ons wil.
0/500