(INTRO — samotny fortepian, cichy zegar, delikatne smyczki): Został twój kubek. Stoi tam, gdzie zawsze. Nikt go nie rusza. Jakbyśmy wszyscy wierzyli, że jeśli wszystko zostawimy na swoim miejscu... ty też będziesz wiedzieć, dokąd wrócić. Wrócić! (ZWROTKA I — delikatny kobiecy wokal): Pierwsze dni były pełne ludzi. Kwiatów. Telefonów. Słów: „Trzymaj się.” „Jestem obok.” „Czas uleczy.” A potem każdy wrócił do swojego życia. Kwiaty zwiędły. Telefon przestał dzwonić. I dopiero wtedy zrozumiałam, że najtrudniejsza cisza przychodzi, kiedy świat zaczyna żyć dalej. (REFREN — smyczki, delikatny chór): Powoli uczę się żyć w świecie, w którym ciebie nie ma. Uczę się budzić rano, choć przez chwilę wciąż zapominam. Powoli uczę się oddychać pomiędzy jednym wspomnieniem a drugim. Ale jeszcze nie wiem, jak nauczyć serce, że ktoś może odejść...a miłość zostać. (ZWROTKA II — wiolonczela, głębszy wokal): Czasem jeszcze sięgam po telefon, bo wydarzyło się coś, co muszę ci powiedzieć. Palec odnajduje twoje imię. I wtedy pamiętam. Czasem słyszę śmiech podobny do twojego i odwracam głowę zbyt szybko. Przez jedną sekundę jesteś znowu tutaj. A potem obcy człowiek idzie dalej. A ja zostaję...z kolejnym pożegnaniem. (REFREN — chór staje się mocniejszy): Powoli uczę się żyć wśród rzeczy, których nie zabrałeś. Fotografii. Twoich słów. Małych śladów, które nagle znaczą wszystko. Powoli uczę się mówić twoje imię na głos. Choć czasem jedno wspomnienie wystarczy, żeby cały świat znów zabolał. (ZWROTKA III — fortepian, bardzo intymnie): Byłam zła na świat. Że rano wzeszło słońce. Że ludzie szli do pracy. Że ktoś śmiał się na przystanku. Jak mogli? Przecież ciebie nie było. Jak świat mógł się nie zatrzymać? A potem któregoś dnia... sama się zaśmiałam. Tylko przez chwilę. I natychmiast poczułam winę. Jakbym zdradziła cię tym, że przez kilka sekund nie bolało. (CHÓR — bardzo delikatnie): Żyj...Żyj! Żyj...Żyj! Nie zapominasz...kiedy żyjesz. (MOST — narastające smyczki, organy i chór): Czy wolno mi być szczęśliwą, skoro ciebie tu nie ma? Czy wolno mi świętować? Kochać? Planować? Marzyć o czymś, czego już ze mną nie zobaczysz? Czy wolno mi żyć, kiedy twoje życie już się skończyło? I wtedy przypomniałam sobie, jak kiedyś powiedziałeś: „Nie zmarnuj życia na czekanie.” Wtedy nie wiedziałam, że pewnego dnia te słowa będą musiały nauczyć mnie zostać. (OSTATNI REFREN — pełny, ciepły chór): Powoli uczę się żyć w świecie, w którym ciebie nie ma. Powoli uczę się śmiać i nie przepraszać za ten śmiech. Uczę się mówić twoje imię bez uciekania przed wspomnieniem. Uczę się, że mogę tęsknić i jednocześnie iść przed siebie. Nie muszę wybierać między pamięcią a dalszym życiem. Bo żałoba nie jest końcem miłości. Jest miłością, która każdego dnia powoli uczy się żyć inaczej. (CODA — samotny fortepian, pierwsze cieplejsze dźwięki): Dzisiaj nakryłam do stołu. O jeden talerz mniej. Zatrzymałam się. Spojrzałam na puste miejsce. I pierwszy raz nie odwróciłam wzroku. (cichy szept): — Tęsknię. — Bardzo. Ale dzisiaj...otworzyłam okno. Wpuściłam światło. Zrobiłam sobie herbatę i usiadłam przy stole. Sama. Ale już nie tak samo. Bo zaczynam rozumieć, że idąc dalej, nie zostawiam cię za sobą. Zabieram ze sobą to, co po tobie zostało we mnie. (delikatny kobiecy chór): Powoli... Powoli... (szept): Uczę się żyć. Żyć! Żyć! [(ostatnia ciepła nuta fortepianu)]
0/500