
[Intro] ho… ya… so-ra… (breath) [Call] pirka… (leader, soft) [Response] mosir… mosir… (group) [Verse] e-yo… na-ya… kotan… ho-re… [Lift] mmm… (mukkuri echo) ta-ng… ta-ng… [Chorus] kamuy… kamuy… pirka… yo… [Echo] nupuri… mosir… (canon overlap) [Bridge] airy hums, whispers “ho-ya… e-na…” [Final Chorus] pirka… kotan… mosir… kamuy… (layered canon) [Outro] so-ra… e-na… ho… (fade) Es ist kein klassischer Text, sondern eher ein rituelles Soundpattern. Wenn man es inhaltlich deuten will: „Schönheit, Erde, Gemeinschaft, Berge, Himmel und Götter werden gerufen – Stimmen verbinden sich wie ein Dorf, ein Kanon von Natur und Geist, bis alles im Wind und Atem der Erde verklingt.“

