(INTRO — pojedynczy fortepian, tykanie zegara, odległy szept kobiecy): — Przesadzasz. — Znowu coś wymyślasz. — Tego nie powiedziałem. — Źle pamiętasz. Powtarzałeś to tak długo...aż pewnego dnia usłyszałam te same słowa we własnych ustach. (ZWROTKA I — cichy kobiecy wokal): Na początku były drobiazgi. Jedno twoje spojrzenie. Krótki śmiech, kiedy mówiłam, że coś MNIE zabolało. „Jesteś przewrażliwiona.” „Robisz problem z niczego.” „Z tobą zawsze jest trudno.” [Cichy kobiecy wokal]: Więc zaczęłam ważyć słowa, zanim pozwoliłam im opuścić usta. Potem nauczyłam się przepraszać...nawet kiedy nie wiedziałam, za co. (REFREN — smyczki, odległy niepokojący chór): [Wszyscy Razem]: Twoje słowa w moich ustach, choć ciebie nie ma już obok. [Chór męski]: „Nie dasz rady.”! „Nikt cię nie zechce.”! „Beze mnie jesteś niczym.”! [Chór kobiecy]: Powtarzałeś je tak długo, aż pomyliłam twój głos z własnym. I najgorsze nie było to, że kiedyś ci uwierzyłam. Najgorsze było...że kiedy odszedłeś, to ja zaczęłam mówić nimi do siebie. (ZWROTKA II — wiolonczela, coraz ciemniejsza atmosfera): Najpierw przestałam dzwonić do jednej osoby. Potem do drugiej. Mówiłeś: „Oni cię nie rozumieją.” „Źle na ciebie wpływają.” „Ja tylko chcę cię chronić.” A kiedy zostałam sama, spojrzałeś na mnie i powiedziałeś: „Widzisz? Nikogo poza mną nie obchodzisz.” Telefon był pełen imion. Ale nie wiedziałam już, do kogo wolno mi zadzwonić. Ani czy ktokolwiek jeszcze pamięta, kim byłam... zanim zaczęłam pytać cię o pozwolenie, żeby być sobą. (REFREN — mocniejszy chór): [Chór razem]: Twoje słowa w moich ustach. Kiedy patrzę w lustro. Kiedy wybieram ubranie. Kiedy chcę powiedzieć: „Nie.”! Słyszę: [Chór męski]: „Jesteś niewdzięczna.” „Jesteś trudna.” „Nikt z tobą nie wytrzyma.” [Chór kobiecy]: I coraz trudniej pamiętać, czy naprawdę taka jestem... czy tylko patrzę na siebie twoimi oczami. (ZWROTKA III — niemal sam fortepian): Któregoś dnia ktoś zapytał: — Dlaczego ciągle przepraszasz? Za to, że mówisz. Za to, że płaczesz. Za to, że czegoś chcesz. Za to, że zajmujesz miejsce. Nie umiałam odpowiedzieć. Wieczorem stanęłam przed lustrem. Spojrzałam sobie w oczy. I powiedziałam: — Jesteś beznadziejna. Znałam te słowa. Znałam ich rytm. Znałam nawet sposób, w jaki były wypowiadane. Tylko...one nigdy nie należały do mnie. (CHÓR — bardzo cicho, niemal szeptem): Nie twoje... Nie twoje... To nie są twoje słowa... (MOST — gwałtownie narastające smyczki, organy i chór): [Chór Kobiecy]: Nie! Nie urodziłam się, myśląc, że jestem nikim! Nie przyszłam na świat, bojąc się własnego zdania! Nie zawsze przepraszałam za swoją obecność! Nie zawsze bałam się powiedzieć: „Nie chcę!” „Nie zgadzam się!” „To mnie boli!” Ktoś mnie nauczył tego milczenia. Słowo po słowie. Dzień po dniu. Rok po roku. A skoro nauczyłam się mówić twoimi słowami... mogę nauczyć się...swoich. (OSTATNI REFREN — potężny chór, stopniowe rozjaśnienie): [Wszyscy razem]: Twoje słowa w moich ustach wciąż czasem wracają. [Chór męski]: „Nie dasz rady.” [chór kobiecy]: — Spróbuję. [Chór męski]: „Nikt cię nie zechce.” [Chór żeński]: — To nieprawda. [chór męski]: „Beze mnie jesteś niczym.” [chór żeński]: — Bez ciebie...zaczynam przypominać sobie, kim jestem! Twoje słowa w moich ustach...coraz cichsze. A pomiędzy nimi pojawiają się nowe. Jeszcze niepewne. Jeszcze drżące. Ale...moje. (CODA — samotny fortepian, ciepłe smyczki): Stanęłam dziś przed lustrem. Czekałam. Wiedziałam, że znowu przyjdziesz. I przyszedłeś. Nie ty. Twój głos. [chór męski]: „Nie dasz rady.” [chór kobiecy]: Przez chwilę chciałam uwierzyć. Tak jak dawniej. Ale spojrzałam sobie prosto w oczy. I powiedziałam: — Może się boję. — Może jeszcze nie wiem, kim jestem. — Może będę potrzebowała czasu. Ale to...jest moje życie. (delikatny kobiecy chór): Moje życie... Mój głos... Moje słowa... (bardzo cichy szept kobiecy): Twoje słowa cichną. A moje...dopiero uczą się mówić. [(ostatnia nuta fortepianu)]
