न मे द्वेष्योऽस्ति लोकेऽस्मिन्, न मे प्रियतमः कश्चन। समं पश्याम्यहं सर्वं, ममात्मा विश्वतोमुखः॥१॥ न कर्मणा लिप्यते ह्यात्मा, न जन्मेच्छा न मरणे स्पृहाम्। ब्रह्मणः स्थित्युपाधत्ते, माया यावदुपस्थितम्॥२॥ कर्मणां यो विधिं वेत्ति, स पश्यत्येव तत्परम्। यः कर्म फलसंन्यासी, स योगी परमं गतः॥३॥ श्रेयो हि ज्ञानमभ्यस्यात्, ज्ञानात् ध्यानं विशिष्यते। ध्यानात् कर्मफलत्यागः, त्यागाच्छान्तिरनन्तरम्॥४॥ धर्मस्य गहना गतिर्ज्ञानिनां विपुला मति:। कर्मणां बन्धमोक्षाय, सत्वं शुद्धं प्रवर्तते॥५॥ ज्ञेयः स नित्यो निर्वाणः, सदा निर्विकल्पकः। न यः द्रष्टुं शक्यो रूपेण, न स्पर्शेन न गोचरैः॥६॥ नाहं प्रपश्ये गुणतः, कर्मभिः सम्पदं नयम्। भक्त्या तु लभ्यते नारायणः परमः प्रभुः॥७॥ मत्तः परतरं नास्ति, न च किञ्चिदिदं स्वयम्। मयि सर्वमिदं प्रोतं, सूत्रे मणिगणा इव॥८॥ अहं सर्वस्य प्रभवो, मत्तः सर्वं प्रवर्तते। इति मत्वा भजन्ते मां, बुद्धा भावसमन्विताः॥९॥ नाहं प्रकाशः सर्वस्य, योगमायासमावृतः। मूढोऽयं नाभिजानाति, लोकः मां अजमव्ययम्॥१०॥ ज्ञानेन तु तदज्ञानं, येषां नाशितमात्मनः। तेषामादित्यवज्ज्ञानं, प्रकाशयति तत्परम्॥११॥ अनन्याश्चिन्तयन्तो मां, ये जनाः पर्युपासते। तेषां नित्याभियुक्तानां, योगक्षेमं वहाम्यहम्॥१२॥ अहं हि सर्वयज्ञानां, भोक्ता च प्रभुरेव च। न तु मामभिजानन्ति, तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते॥१३॥ यान्ति देवव्रता देवान्, पितृन्क्यान्ति पितृव्रताः। भूतानि यान्ति भूतेज्या, यान्ति मद्याजिनोऽपि माम्॥१४॥ पत्रं पुष्पं फलं तोयं, यो मे भक्त्या प्रयच्छति। तदहं भक्त्युपहृतम्, अश्नामि प्रयतात्मनः॥१५॥ कर्मण्येवाधिकारस्ते, मा फलेषु कदाचन। मा कर्मफलहेतुर्भूः, मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि॥१६॥ योगस्थः कुरु कर्माणि, सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय। सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा, समत्वं योग उच्यते॥१७॥ शरीरं केवलं धर्मं, कर्मणां क्षेत्रमीरितम्। क्षेत्रज्ञं मां विद्धि तूयं, सर्वक्षेत्रेषु भारत॥१८॥ शुभाशुभफलैरेवं, मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः। संन्यासयोगयुक्तात्मा, विमुक्तो मामुपैष्यसि॥१९॥ त्रिविधं नरकस्येदं, द्वारं नाशनमात्मनः। कामः क्रोधस्तथा लोभः, तस्मादेतत्त्रयं त्यजेत्॥२०॥ सर्वधर्मान्परित्यज्य, मामेकं शरणं व्रज। अहं त्वां सर्वपापेभ्यो, मोक्षयिष्यामि मा शुचः॥२१॥ न मे कर्मणिलिप्यन्ते, न मे लोभो न मे द्विषः। सर्वं कालेन संहृत्य, पुनः सृष्टिं प्रवर्तये॥२२॥ यो मां पश्यति सर्वत्र, सर्वं च मयि पश्यति। तस्याहं न प्रणश्यामि, स च मे न प्रणश्यति॥२३॥ आत्मौपम्येन सर्वत्र, समं पश्यति योऽर्जुन। सुखं वा यदि वा दुःखं, स योगी परमः मतः॥२४॥ ज्ञानं तेजो बलं यशः, क्षमो बुद्धिर्धृतिः क्षमा। ममैवांशा भवन्त्येते, सत्त्वसञ्जातमेव च॥२५॥ इहैव तैर्जितः सर्वं, यो मां भावेन वेत्ति सः। तेषामक्षय्यं पुण्यं, तेषामेव सदा गति:॥२६॥ अहं वैश्वानरो भूत्वा, प्राणिनां देहमाश्रितः। प्राणापानसमायुक्तः, पचाम्यन्नं चतुर्विधम्॥२७॥ यो वेत्ति सत्यं धर्मेण, यो युक्तः सर्वकर्मसु। स मां प्राप्य न निवर्तते, स नित्यमुक्त एव हि॥२८॥ सन्तः साधुजनाः सर्वे, मा शुचः पाण्डव प्रभो। पश्य मे परमं रूपं, तेजोमण्डलसंनिभम्॥२९॥ कृष्णस्तु भगवां वन्द्यः, योगेश्वरः सनातनः। तस्मात्कृते तु सर्वेऽपि, तं नमस्यन्ति मानवाः॥३०॥
