Soli ser

Opp or kjallaren, der vondskap seg smyg, mørkret låg tett som ein ande som lyg. Han steig or stilla, som laus or ein draum, med andedrag skarpt som ein rusten saum. Lufti stod vond, og stanken var tung, syndi låg klistra i ande og lung. Kvar planka han trødde, ho stønna med mål, eit sukk or det djupaste, jordbundne bål. Ein glime av gull gjenom augnekroken rann, ei strime av ljos – som om verdi heldt pusten i bann. Å, soli ser – so pass veit han. Han flaug frå ljoset, mot berg og mot bratt, der vinden gret kaldt, og stegen vart matt. Jordi ho rivna, og spori vart slett, ein framand såg mannen som fall utan rett. Dei fylgde dei stega som vinden bar fram, til staden der stilla fekk røysti si hamn. Der brast det som tagde, der sanningi rann, og ljoset stod kvast som eit sverd mot ein mann. Å, soli ser – so pass veit han. Ætti ho gret, då hennar stilla møtte deira syn. Lufti vart kaldare enn daggryets bleike skin. Den framande tala um ein mann som sprang i skrekk, med augo vendt attende – som hadde skoda sjølve ljosets blekk. Dei kviskra takk for rettferdi som hende, og sverja frå den dag at soli sjølv hadde vende. Ved hennar ubøyelege bod, den loge dei kom til å æra på jord. Å, soli ser – so pass veit han.