
Снощи минах, мамо, край реката, в ръка носех, мамо, бяла мента. Та отидох, мамо, край рА́дини, край рА́дини, мамо, тихи двори. Мила Рада, мамо, сън заспала, под върбата, мамо, на пейчица, забрадена, мамо, със синя кърпа, покрила се, мамо, с тънко одеялце. По бе тиха, мамо, от водата, по бе ясна, мамо, от зората. Драго ми бе, мамо, да я гледам, жал ми беше, мамо,да я будя. Ала нейна, мамо, първа братовчедка ме погледна, мамо, що се спирам . Па ми рече, мамо: „Хей, момчето, що надничаш, момко, под дървото? Да не търсиш, момко, бяла Рада, че заспала, момко, под сянчица?“ Аз ѝ рекох, мамо: „Не се спирам, само минах, моме, по пътечка." И си рекох, мамо, да я будя, ала страх ме хвана да не скърша нейний сън, мамо, като гълъб, като гълъб, мамо, на прозореца. Па застанах, мамо, под върбата, па погледнах, мамо, към очите ѝ — като звезди, мамо, да засветят, като звезди, мамо, в тиха вечер. И си рекох, мамо: „Боже, боже, ако Рада, мамо, ме погледне, ще поискам, мамо, от татко и да я искам, мамо, за невеста.“

